اعترافات خاکستری

یکی اون یکی 14

2011-07-20T21:47:00.017+04:30

ماهی پرونی

یکی: من عاشق ماهی پرونیم.

اون یکی: ماهی پرونی؟

یکی: آره. بعد از اینکه ماهی گرفتم آزادشون می کنم.

اون یکی: منظورت ماهیگیریه؟

_ نه از گرفتنشون بدم میاد ولی عاشق آزاد کردنشونم.

_ خوب چرا می گیری؟

_ گفتم که. تا از آزاد کردنشون لذت ببرم.

_ خوب تو اذیت می شی و بعد لذت می بری. برایندش صفره.

_ نه . نیست.

_ چطور؟

_ چون لذت بردنش بعد از سختی کشیدنشه. بعضی موقع لذت می بری و سختی اش بعد از لذت بردنه میاد سراغت. طبق ریاضیات اینم برایندش صفره. اما زندگی ریاضی نیست. اگر سختی بعد از لذته برایندش منفیه و اگر لذت ماهی پرونی بعد از سختی ماهیگیریه برایندش مثبته.

_ چه استدلال عجیبی

_همیشه دومی ضریب بالاتری داره.

_ هیچ می دونی توی این گرفتن و رها کردن بعضی هاشون از بین می رن؟

_ آره. چون تحمل قلاب رو ندارن. اونم لذتبخشه.

_ برای اونها یا برای تو؟

_ منظورت از اونا کیا هستن؟ ماهی هایی که می میرن؟

_ منظورت چیه؟

_ ببین. شاید برای ماهی هایی که می میرن لذتبخش نباشه. البته شاید. اما برای نسل ماهی ها مفیده. ضعیف ها می رن و قوی ها می مونن. به نظرت یه ماهی که تحمل چند ثانیه قلاب رو نداره لیاقت زندگی کردن رو داره؟

_ یعنی اینکه...

_ می خوام یه راضی رو بهت بگم.

_ بگو

_ اونایی که می میرن از قبل مردن . فقط نفسشون چند وقت بعد بند میاد. اونا از لحظه ای که قلاب رو دیدن مردن. اونا به همون چند لحظه اسارت عادت کردن. بعضی ها ذاتا اسیرن. به این دلیل آزادن که فرصتی برای اسارت ندارن. اونها تعادل نسل خودشون رو از بین می برن.

_ ظالمانه است.

_ در نبرد شکار و شکارچی ، همیشه مقصر شکاره. چون اجازه داده که شکار بشه. یک شکار فقط خوش رو از بین نمی بره. اون انگیزه شکارچی رو برای شکار بعدی تقویت می کنه. یک شکار به خودش، نسل خودش و نسلهای آینده خیانت می کنه. اونقدر شکار می کنم تا نسل شکارچی هارو بردارم.

_ کاش شکارچی ها نبودن

_ تا شکار هست، شکارچی هم هست. این شکارها هستن که شکارچی ها رو تولید می کنن.

_ طبق حرف خودت اگه شکار نباشه خوب شکارچی ها هم نیستن. اونوقت هیچی و جود نداره.

_همه هستن. فقط اونها نه شکارن نه شکارچی. برای اینکه ببینیم چی می شن باید به اونجا برسیم. بیا. قلاب رو بگیر.

مشکل چینی

2009-02-20T01:44:00.001+03:30

-ببخشید، مشکل شما چیه؟
-(به پایین نگاه می‌کند) چین دامنتونه.
-(با اخم) ببخشید؛ چه‌طوری می‌شه حلش کرد؟
-(هنوز به پایین نگاه می‌کند) بعضی مشکلات لازم نیست حل بشن.
حتی اگه
نه ... نه ...
مخصوصاً اگر در چین باشد!

رودسر

2008-08-24T18:21:00.001+04:30

يكي اون يكي 13

2008-07-24T23:20:00.006+04:30

اون یکی: آستین کوتاه نپوش. اگه راست می گی آستین بلند بپوش. آستیناتو بده بالا.
یکی: یعنی یه آستین حروم کنم؟

اون يكي: حروم كردن مال نتايج يكسانه. اين دوتا كه از يك جنس نيستن.
یکی: ها؟
اون یکی: حفظ نکن. بفهم.
_ آخه این سیما نمی ذاره.
_ سیما بینا؟
_ این سیم خاردارارو می گم نمکدون.
_ آها
_ اون طرف رو می خوام.
_ خوب الان اون طرفی دیگه.
_ ای بابا. بیا اینطرف(کمکش کرد تا از بالای سیما بیاد پیشش)
_ خو ب الان اینطرفم. درسته؟
_ نه الان هر دوتا اونطرفیم.
_ اصلا ولش کن. من می خوام اینطرف باشم
_ خوب از اول بگو. دوتا راه داره.
_ خوب؟
_ اول اینکه این نیازو ارضا کنی. دوم اینکه این نیازو برطرف کنی.
_ (متعجب) این دوتا چه فرقی می کنن؟
_ اولی رسیدن به اون چیزیه که می خوای و دومی از بین بردن اون نیازه تا دیگه اون چیزو نخوای.
_ (پنج ثانیه سکوت) اولی که شدنی نیست. دومی هم دوست ندارم.
_ خوب می مونه راه سوم.
_ (شادو شگفت زده) چیه؟
_ می تونی یه عمر حسرت بخوری.
_ (عصبی)خیلی مسخره ای.
_ ممنونم.
_ (عصبی تر) مسخره.
_ (همونقدر آروم) خوشحالم. خوشحالم که از نگاه تو مسخره ام.
_ (سکوت)
_آدمایی که منتظر معجزه هستن حقشونه که همین باشن. (با لحنی مسخره) صبر کن. خدا بزرگه. (لحن جدی) بیچاره خدا. همیشه همه کاسه کوزه ها سر اون می شکنه.
_ سکوت.
_ ( مصمم و با تاکید) صبر نکن. غلط رفتن بهتر از نرفتنه.
_ (ضعیف) چطور می شه این نیازو از بین برد؟
_ خوب خیلی آسونه. باید علف باشی.
_ ها؟
_ (خم شد. یه علف کند. ایستاد. به علف نگاه کرد) برای علف فرقی نمی کنه اینطرف باشه یا اونطرف. می دونی چرا؟
_ چون احمقه.
_ نه چون همه اون چیزایی که می خواد هم اینطرف سیما هست. هم اونطرف سیما. (با لبخند و شیطنت) سیما.
_ (سکوت)
_ البته خوب شاید حماقت باشه که همه چیزایی که می خوای همه جا باشه.(لبخند) اینطرف و اونطرف سیما.
_ ( شاکی) می شه یه کم جدی باشی؟
_ (جدی) لبخند بینابین جدیت و شیطنت منه. دیگه خودت با قیشو پیدا کن. به من چیکار داری؟
_ خیلی خوب. یعنی باید احمق باشم؟
_ به نظرت نظر علف در مورد این حرفت چیه؟
_ (سکوت)
_ به نظرت می فهمه چی میگی؟
_ نه.
_اصلا براش مهمه؟
_ نه.
_ خوب تو هم قراره بشی اون.
_ سکوت.
_ اگه نگاهت دگرگون نشه، تغییر معنی نداره. از دریچه علف، علف شو.
_یعنی علف هیچوقت نمی فهمه که اینطرف روزا آدما با هم حرف می زنن، غروبا قورباغه ها و شبها سگا. و هیچکس با اون یکی حرف نمی زنه؟
_ نه. نمی فهمه. ولی تو الان داری با اون یکی حرف می زنی و می فهمی.
_ ( لبخند) آره. تو جزو آدمایی؟
_ نه. عضوی از جیر جیرکام.
_ جیر جیرکای اینطرف؟
_ نه اونطرف.
_ پس چرا تو جمله بالایی نبودی؟
_ پشت قورباغه ها قایم شدیم. یعنی قایممون کردن.
_ ( سکوت)
_ دیگه داره زیاد می شه. می خوام چای بخورمو از اینطرف اونطرفو نگاه کنم.
_ چقذر زود خسته می شی

_این بحث خستم کرد.
_ چرا؟
_ چون بزدلانه ترین راه و انتخاب کردی. چون حالمو بهم زدی.
_مودب باش. اصلا به نظرت برای علف فرقی می کنه؟
_نه علف جون.( به علف توی دستش اشاره کرد) برای همین واسه یه مثال ساده از ریشه کنده می شه.
_ همیشه اینقدر دمدمی مزاجی؟ کلی تلاش می کنی تا آرومم کنی بعد توی یه لحظه آتیشم می زنی.
_ ( سکوت و لبخند)
_ مثلا می خوای تسلطت رو نشون بدی؟
_ ( سکوت و لبخند)
_ حرف بزن. می میری؟
_( سکوت و لبخند)
_ (عصبی) حرف بزن.
_ ( کمرنگتر با سکوت و لبخند)
_ (عصبی) لعنتی یه چیزی بگو.
_ ( کمرنگتر با سکوت و لبخند)
_ من و تا اینجا آوردی ولم نکن.
_( کمرنگتر با سکوت و لبخند)
_ ( فریاد) تنهام نذار. لطفا.
_( کمرنگتر با سکوت و لبخند)
_ ( فریاد) تنها نمی تونم تصمیم بگیرم.
اون یکی دیگه نبود و یکی تنها بود.

یکی اون یکی 12

2008-04-19T21:06:00.008+04:30

یکی: من بوی سیر می دم؟

اون یکی: (سرشو نزدیک برد، هوارو با لذت به درون کشید و لبخندی شیطنت آمیز زد) نه بوی آیدا می دی.

یکی: (لبخندی شرمگین) آیدا چه بویی می ده؟

اون یکی: بوی سیر.

قهقهه ای دو نفره

یکی: خیلی بی انصافی. هیچوقت کلمه آخرو نمی گی.

اون یکی: واسه همینه که تکرار برات کهنه نمی شه.

_ چرابازی می کنی؟ می دونی اصلا بازیگر خوبی نیستی؟ (با تاکید) اصلا طبیعی بازی نمی کنی.

_ خوب اونی که طبیعی بازی نمی کنه، می تونه نقش یه آدم غیر طبیعی و خیلی خوب بازی کنه..

_ آره یه راه حلشم اینه که اصلا بازی نکنه. می تونه خودش باشه.

_ (لبخند) بزرگترین بازیگرا اونایین که خودشونن. واسه همین همه فکر می کنن خود بودن بازی نکردنه.

_ (توی فکر)

_ خود بودن سخت ترین بازیه.

_ (توی فکر)

_ واسه همین بوی سیر نمی دی.

_ خوب ، بوی آیدا می دم. آیدا هم بوی سیر می ده.

_ سیر اول تا سیر دوم یه وسوسه فاصله است.

_ (لبخند) می دونی، تو هیچوقت حرفامو باور نمی کنی. واسه همینه که باهات حرف می زنم. خیلی حس خوبیه. خیلی.. ممنون.

_ باور می کنم. همه حرفاتو. قضیه اینه که باورامون با هم فرق می کنه. واسه همینه که از دور برای هم شیرینیم.

_( باز لبخند) تو بدون اینکه بفهمی منو می فهمی. همیشه توپمو فوت می کنی. بازم ممنون. تو خوبی؟ از گیجی که دیروز گفتی در اومدی؟ اصلا دوست داری در بیای؟

_ مشکوکم. مشکوک. به من شک دارم. امیدوارم اون چیزی که فکر می کنم نباشه. خیلی ابلهم. نه؟

_ اینکه بلاهت نیست. اینم یه جور بازیه. منم دارم. اصلا می خوام یه اعترافی بکنم. من وقتی با تو حرف می زنم، وقتی چیزی ازت می پرسم، می خوام خودم بدونم سوالم چیه. می فهمی؟ یعنی اصلا منتظر جواب نیستم. اصلا توجه نمی کنم چی می گی. فقط حرف خودمو می زنم. این نامردیه نه؟

(لبخند) ایندفعه من کم آوردم.

سکوت
سکوت
ترس
سکوت

عصر......دوم اردیبهشت 1387

تكامل

2008-01-23T23:28:00.000+03:30

تخفيف با نوشابه و سالاد

2008-01-08T00:38:00.000+03:30

من: هميناست آقا. با تخفيف چقدر ميشه؟ بدون تخفيف چقدر ميشه؟
اون آقاهه: بدون تخفي...ف 167500 . با تخفي.......ف161200 تومان(خم شد كه عابر بانكمو بگيره).
من: (تو گوشش) تخفيفتون در حد يه پيتزاست؟
اون آقاهه: ( با لبخندي دوست داشتني) اممممم. يه كم بيشتر.شما كجا پيتزا مي خورين؟
من: ماكس. توي پاسداران.
اون آقاهه: خوب توي شريعتي مي تونيد ارزون تر بخوريد.
خانم زيبايي كه شوهرش رفته بود از ماشين پول بياره: (با لبخندي كه روش تمرين شده بود) توي قيطريه هم يكي هست هم عاليه هم ارزون.
من: (توي دلم) ماسه تارو كجا مي برين؟( به اون آقاهه) راستش هدفم تخفيف بود نه آدرس رستوران
اون آقاهه: (بازم لبخند. ازونايي كه دوست دارم) اينم كارت اشتراك چرم مشهد. لطفا اين فرم رو هم پر كنيد.
من: آخر تخفيف نداديد. حالا چقدر تو اين هست؟
اون آقاهه: 5000 تومان
من: بابت نوشابه و سالادشم ممنون.
اون آقاهه: (بازم از همون لبخندا) خوش آمدين. مبارك باشه.
من: خدا حافظ شما. خدا حافظ خانم.( نديدم شوهرش اومده)
نگاهي غيرتمندانه

يكي اون يكي 11

2007-12-15T02:50:00.000+03:30

قبركن مشغول كندن

يكي: بلد نيست. جواب نداد.

اون يكي: جواب و بلد نيست يا بلد نيست جواب و بگه؟

يكي: ها؟

اون يكي: تو هم كه بلد نيستي.

-فقط تو بلدي.

- قشنگ شدي. شب بهت مياد.

- بي ربط بي ربط بي ربط

- ربطش خيلي مهمه؟

- بازم كتاب خوندي؟

قبركن مشغول كندن

- كتاب يا سطل زباله يا تراوشات ذهن ناقصم. وقتي گفته شده ديگه چه فرقي مي كنه؟

- هر وقت ميايم اينجا تو اينطوري مي شي. خل ميشي. سخت ميشي. ميزنه به سرت.

- سكوت...

- بيچاره مرده ها چه قبرستوني براشون مي سازن.

قبركن عرق پيشانيش را پاك كردو تن به تكرار داد

- قبرستون و براي زنده ها مي سازن . نه مرده ها.

- تا حالا اينطوري نگاه نكرده بودم. زنده ها مي سازن براي خودشون. بيچاره مرده ها هيچوقت نمي تونن قبرستون بسازن.

- مطمئني؟

-تا حالا كه نساختن. ساختن؟

- خوب يه عده بد بخت كاراشونوانجام مي دن. مگه مثل زندها قاطرن؟

قبركن مشغول كندن

- يعني مي تونن؟ اگه همه بميرن...

- هميشه بدبختا فكر مي كنن خوشبختا بدبختن و بايد كاراشونو انجام داد. بدبختن ديگه.

- قبرستون ساختن بد بختيه؟

- ساختن بدبختي نيست. بدبختا مي سازن.

- چقدر سخت شد.

- مي بيني. منم بلد نيست.

- جوابو؟

- نه گفتنشو.

قبركن مشغول كندن ،يكي در فكر و اون يكي در لبخند. يك دقيقه بعد

يكي: (حيرت زده)چرا چرا بلدي(بيل و از قبر كن گرفت) بلدي(بيل و داد به اون يكي) خودت بكن.

اون يكي: (لبخند) فاتحه يادت نره.

قبركن در حال استراحت

(86.9.23) 2.49 صبح.

رودسر

2007-10-07T01:41:00.000+03:30

بينابيني (هدف و مسير)

2007-08-09T17:27:00.000+03:30

تلاش كردم كه خلاصش كنم ولي دلم نيومد. تحليل مباني نظري پايان ناممه.
به نظرم به درد همه بخوره و نظر همه به درد من.
خوش باشيد.
چكيده پايان ناممو مي تونيد اينجا بخونيد
خوش باشيد

انسان حيواني است پويا. حيواني که حرکت مي کند و در حين طي مسير، احساس شادي، رضايت و شخصيت مي کند نه هنگام وصال. امّا ارتباط راه رفتن با مقصد مانند ارتباط خورشيدو تاريکيست. بدون آنکه خود بداندامتحان بهانه اي براي درس خواندن ، پول بهانه اي براي عرق ريختن و تشويق او را در تداوم تلاش مصمم مي سازد.
در اين گيرو دار است که دو محور خودنمايي مي کند. محورهايي که تمامي انسانها – برخي دانسته و برخي ندانسته- در حال حرکت حول آن دو هستند. محورهايي که برقراري تعادل ميان آن دو براي نيل به زندگي مطلوب لازم به نظر مي رسد، امّا گاه به اشتباه در مقابل يکديگر قرار مي گيرند و بي آنکه فرد خود بداند يکي ديگري را نقض مي کند.

1- هدف
2- مسير

- هدف در بهترين حالت، جايگاهي ست دوست داشتني، تعريف شده، ثابت و شناسنامه دار. "يک نقطه" که مختص هر فرد است و مي توان به تعداد افراد ضربدر علايق آنها برايش تعريف قائل بود. مکاني که تمامي انسانها براي نزديکتر شدن و در نهايت رسيدن به آن تلاش مي کنند. سختي ها را به جان مي خرند و روياي دستيابي به آن هنگام مواجهه با سختي ها به آن ها انرژي مي دهد.

- مسير فاصله بين جايگاه کنوني و هدف است و به بياني درست تر طيفي است که بين دو هدف قرار مي گيرد. نه يک نقطه بلکه خطي است سيال. فضايي است براي حرکت و در انتهاي آن، معبود، معشوق و مقصد قرار دارد.

ريشه بسياري از ناکامي ها و شکست ها عدم شناخت و درک صحيح جايگاه اين دو نسبت به يکديگر است. مشکل بسياري از شکست خورده ها ناشي از اصالت دادن به هدف و بزرگنمايي آن است. اين افراد غافلنداز اينکه که وقتي هدفي را بر مي گزينيم و شروع به حرکت مي کنيم؛ شخصيتمان در ميانه راه با شخصيت شروع کننده متفاوت خواهد بود.
چند نفر از ما، هدف و روياي دوران کودکيمان خلبان شدن بود؟
چه شد؟
مسير طي شده از "من" شروع کننده، "من" جديدي ساخته. رشد جسمي و فکري، نيازهايي را پديد آورده که تکامل يافته نيازهاي گذشته است و حتي گاهي در تضاد با آن قرار مي گيرد.
در چنين شرايطي است که به اهدافمان شک مي کنيم.

حال از زاويه اي ديگر اين مسئله را لمس کنيم.
هدف ارزشمند است چون متعلق به من نيست. هنگام وصال في نفسه دوست داشتني نيست و چون موجب تحرک، عدم سکون و در کل رشد "من" شده دلچسب تلقي مي گردد. خود خود آن ارزشمند نيست. ارزشمندي آن صرفا به سبب مسيري است که در جهت کسب آن شکل گرفته است.
حرکت ما بين "داشتن" و "نداشتن" است که به آن اصالت مي دهد و رسيدن موجب کاهش ارزش آن مي شود.
کوهنوردي تجربه اي ملموس در اين باب است.
در هنگام کوهنوردي در نقطه شروع به قلّه نگاه مي کنيم و وقتي به آن مي رسيم، به مسير طي شده و در حالت بهتر به قلّه بعدي. اگر اين قلّه در دو قدمي ما مي بود، آيا باز هم به همين ميزان داراي ارزش بود؟
مسلما نه، چون مسيري وجود نداشت و به قولي چون سهل الوصول بود.
چندي پيش يکي از نزديکانم براي تفريح به سواحل مديترانه رفته بود. پس از بازگشت ضمن تعريف خاطرات سفر از چمدانش پلاستيک تميزي در آورد که درون آن تعدادي سنگ تميز و شسته بود. گفت اينها را از سواحل مديترانه آورده ام. سنگ ها قشنگ بودند اما آيا چنين سنگ هايي در سواحل خزر، خليج فارس و درياي عمان يافت نمي شود؟
حتماً وجود دارد. پس اختلاف آنها در چيست؟
در اين جمله:" اين سنگها را از سواحل مديترانه آورده ام" ، سخن از جايي است دورکه رفتن به آنجا سخت تر، پر هزينه تر و در مجموع دسترسي به آن محدود تر از سواحل داخلي است.
آري اين مسيرها هستند که به مقاصد اصالت مي دهند و هر چه سخت تر باشند، مقاصد با ارزش تري را بوجود مي آورند، هنگامي که مي گوييم رسيدن به قلّه کار سختي است، اين سخت بودن مستقيماً مربوط به قلّه نيست بلکه مسيري است که بايد طي کنيم. همانطور که مدرک دانشگاهي ذاتاً کاغذ و جوهري بيش نيست، امّا چون نمايانگر طي مسيري است که طي کردهايم، ارزشمند تلقي مي گردد.
8-3- مبدا، مسير، مقصد. نگارنده
آيا فتح قله براي بار دوّم به اندازۀ اولين بار ارزشمند است؟ باز هم پاسخ منفي است. چون يک بار در گذشته آن را فتح کرده ايم ." قله" همان "قله" است و "مسير" همان "مسير"اما "من" ديگر "من" قبل نيست.زيرا حس بدست آوردن است که آدمي را ارضا مي کند نه داشتن. به بياني ديگر طلب و کوشش جهت بدست آوردن در صورت فقدان هر چيز معنا مي يابد. مانند بسياري از خاطرات خوبي که حال از يادآوريشان لبخندي بر لبانمان مي نشيند، امّا در زمان وقوعشان چنين حسي نداشتيم.

بياييد ساده تر به اين قصيه نگاه کنيم.
نگاهي به ادبيات کهن خود بياندازيم. اگر ليلي و مجنون به وصال يکديگر مي رسيدند، اين اسطوره جاويدان مي شد؟ بد نيست مروري بر داستان ها، اسطوره ها، واقعيات دور و حتّي تاريخ سينما بياندازيم تا بفهميم که اکثر آثار ماندگار، مسيرهايي بي مقصدند يا به تعبيري صحيح تر "به مقصد نرسيده" .
بسياري از ما جايگاه امروزمان هدف ديروزمان بوده و جايگاه ديروز هدف قبل تر و آينده هدف امروزمان.
آيا امروز برايمان به همان ميزان ارزش دارد که ديروز به عنوان يک هدف در تصورمان برايش قائل بوديم؟

زندگي طيفي است که براي احساس رضايت ناچار به حرکت درآنيم و اهداف بهانه هايي براي حرکت هستند. هر لحظه روزي جزو هدف و ارزشمان بوده و در لحظه ي دستيابي به آن کم ارزش تر از گذشته مي نمايد.
آري،
هيچ چيزي مطلق نيست،
9-3- مقصد و فاصله. نگارنده
هيچ چيز در ذات خود با ارزش نيست
وهيچ چيز بي ارزش نيست

حرکت روي لحظات در بين اهداف است که به زندگي معنا مي بخشد و جوهرۀ آن نوع نگاه من است.
هدف بخشي از مسير است که بزرگنمايي شده تا بدانيم چقدر حرکت کرده ايم، چقدر تلاش کرده ايم و خود را ارزيابي کنيم و در يک جمله هدف وسيله اي براي ارزيابي ميزان مسيري است که طي کرده ايم.

جمع بندي
خاصه مقصودم از اين زياده گويي صحبت در مورد مبحث عدم قطعيت است. اين سخنان همگي ايجاد مسيري براي رسيدن به هدف و سهولت درک آن بود که اين خود مويد اهميتي است که در گفته بالا براي مسير قائل بودم. آيا اگر اين چند صفحه را نمي نوشتم و مستقيماً به سراغ عدم قطعيت مي رفتم، منظورم با اين وضوح قابل درک بود؟
تمام سخنم درباره ي عدم ارزش گذاري هاي مطلق است. هيچ چيز هميشگي نيست و هيچ چيز فناپذيري بي ارزش نيست. در واقع همه چيز روي يک محور افقي قرار دارند نه عمودي و نگاه ما است که به آنها ارزش مي دهد و مقصود من نگاه به تمامي جوانب است نه خلاصه همه به عنصري واحد و بزرگنمايي آن.
هيچ مي دانيد سياه پوستان وقتي اولين سفيد پوست را ديدند چه گفتند؟ خنديدند و با لحني تمسخرآميز گفتند او را نگاه کنيد شبيه ميمون نيست. (لذات فلسفه، دورانت) اين جمله براي من سفيد پوست خنده دار است و عکس آن براي سياه پوستان.

نتيجه گيري
وقتي صحبت از فضاي بنيابين مطرح مي شود، اولين چيزي که ذهنم را درگير مي کند "عدالت" است.
يعني نگاهي عادلانه به دو سر بينابين

-آب که مظهر زلالي، پاکي، حرکت و شفافيت است و
-خشکي که مظهر استواري، سکون و صلبّيت.
براي ايجاد اين عدالت نکته اي را از ياد نبريم.
ما جانداراني هستيم که در خشکي زندگي مي کنيم.
خشکي را موطن خود مي دانيم و به آب به عنوان دنياي دوم نگاه مي کنيم و اين نخستين مانع در برقراري عدالت است.
در اينجا لازم است مروري بر نحوۀ برخورد آدمي با آب داشته باشيم. در بيشتر موارد هنگامي که انسان تصميم گرفته که با آب ارتباط برقرار کند از ابزاري به اسم معماري استفاده کرده است. از محل برخورد اين وسيله ها مصالحي که از خشکي به دست آورده بود، به آب تعرض کرد و عملاً ادامه خشکي را طراحي کرد .
10-3- انسان آبي و انسان خاكي. نگارنده
حال بياييم اينگونه به قضيه نگاه کنيم.
فرض کنيم آدمي با آبشش خلق مي شد و ما ناچار بوديم در آب زندگي کنيم. فضاي بينابيني آب و خشکي را چطور طراحي مي کرديم؟
شايد به جاي اينکه بر روي آب خشکي درست کنيم، خشکي را مي کنديم و به آب امکان دخول به آن را مي داديم.

فضاي فيما بين فضايي است که در آن به هيچکدام از طرفين تعلق نداريم و در عين حال به هر دو تعلق داريم. فضايي که به منظور آشتي دادن ايندو عنصر توليد شده است و نه بيان برتري يکي بر ديگري. ابتدا طرح را از خشکي بينيم و آب را دنياي دوم و بعد آب به عنوان زادگاه من و خشکي دنيايي غريبه تر. از همپوشاني اين دو طرح پروژه شکل مي گيرد و منجر به تحقق عدالتي که به دنبال آنيم مي گردد.

استیو مک لئود

2007-07-05T02:32:00.000+03:30

. مرد کوچک اندام فریاد زد: روی سبزه ها راه نرو

مرد تنومند در جواب گفت: احمق نشو. سبزه چیزی احساس نمی کند.

مرد کوچک اندام جواب داد: باید مراقب باشی. سبزه به ما زیبایی هدیه می بخشد، اما شکننده است.

مرد تنومند گفت: به هر حال...وقدم زنان عبور کرد.

سالها بعد هردو از این جهان رفتند..

سبزه های گورستان بی هیچ تفاوتی بر گورهای هردو روییدند.

رودسر 2

2007-06-17T16:13:00.000+03:30

يكي اون يكي 10

2007-06-02T21:48:00.000+03:30

اون يكي: احساس آرامش نمي كني؟

يكي: چرا

اون يكي: نگفتم. هي مخالفت كن.

يكي: مي گن غروبا نبايد اومد. خوب نيست.

- مي گن. اونا اينارو مي بينن نه ما رو

- چيزي مي شنوي؟

- نه. مگه تو مي شنوي؟

- نه.

- پس چرا پرسيدي؟

- مي خواستم ببينم جوگيري يا نه.

- (با لبخند) اينجا هم دست از مسخره بازي بر نميداري؟

- (قهقهه) اينجا عشقه. طلاست. هروقت هوس ميكنم كه دلم بگيره ميام اينجا.

- (با لحني مسخره) نه اينكه دلتم خيلي گرفته.

- خري ديگه. حتما هم تو خونت براي نماز چادر سر مي كني.

- تو هم كه عشق مي كني بديهيات و زير سوال ببري. احساس قدرت مي كني. نه؟

- راست مي گي . بايد مواظب باشي خدا زير چادر و نبينه.واااي. چه خداي شيطوني.

- اينقدر چرت نگو. فكر مي كني اينا چه فكري مي كنن؟

- اينا همه خونه هاشونن. غروبا نميان اينجا. مي دوني چرا؟

- چون اينا سكوت مي خوان.

- چند بار بگم. اينا خونشونن.

- (عصبي) اونا نه(دستش اطرافو نشون داد) اينا

- كور كه نيستم دانشمند. منم اينا رو مي گم.

- تو هميشه حقيقتو فداي كم نياوردن مي كني.

- تو هم فداي اثباتش.

- اگه نبودم كه تا حالا ده تا نمي شديم و اينا ما رو نمي خوندن.

- تو واقعا فكر مي كني اين مايي كه خودشو نصف كرده و ما دوتا رو به جون هم انداخته واسه نوشتن اين كارو كرده؟

- چي بگم. اون بيچاره هم دنبال فرمول حل خاك توي آبه.

-به نظرت پيدا مي كنه؟

- مهم نيست. مهم اينه كه راه بره.

- كاش يه فانوس مي آوردم.

- مطمئني؟

- چيو؟

- اينكه كاش؟

- مي شه نزني تو ذوقم؟ يه چيزي گفتم ديگه.

- موافقي برگرديم؟

- ممنون.

- مرسي جواب.

- تبم تركيد.

- امشب حسابي حواستو جمع كن.

- باشه.

- مسخره. چرا نگفتي چرا؟

- چون مي خواي اراجيف بگي. از لحن مسخرت مي فهمم.

- اي بابا . ننوشتم تا نفهمي.

- خره من مي شنوم. نوشته مال ايناست كه دارن مي خونن. حالا بگو چرا؟

- (آروم و در نهايت شيطنت) چون مي گن خدا هر كاري بخواد مي تونه بكنه.

- فردا يه چادر قطور تر مي خرم.

(قهقهه اي بلند چون جمع دوتاشون بود)

اون يكي: اينم كه تكون مي خوره مي نويسه.

يكي: ولش كن. شاسه.

- امروز چندتا اينا داشتيم؟

- اينايي كه خونشونن. اينايي كه خونشونن ولي ايناي قبلي نيستن و اينايي كه مي خونن. شد سه تا. خدا رو شكر من تا چها بيشتر بلد نبودم.

- نخنديم. الان اين مي نويسه. راستي چادرو فردا مي خري. امشبو چه مي كني؟

- امشب و نا چارم تحمل كنم ديگه.

-(لبخندي موزيانه) تحمل؟ خر خودتي.

(و خدا لبخند زد)

-

بدون شرح 1

2007-05-29T14:08:00.000+03:30

ويلاي طاووسيه

2007-05-17T06:08:00.000+03:30

كارفرما: دكتر حميدرضا صادقي پور رودسري

طراح: مجيد صادقي پور رودسري

پيمانكار: يكي كه ديوونم كرد

مكان: كردان(كرج)

83-84

رودسر1

2007-05-12T19:07:00.000+03:30

يكي اون يكي 9

2007-05-01T21:57:00.000+03:30

اون يكي: فربد خوبه؟

يكي: فربد نه رامبد.

اون يكي: تو كه مي دوني كيو مي گم ديگه چه فرقي مي كنه؟

يكي: تو دوست داري اسمتو عوضي بگن؟

- والا اگه منظورش منم نمي دونم فرقش چيه؟ زبان براي راحتي اختراع شد ولي بعضي موقع خودش مشكل سازه.

- مثل اتوبان همت كه براي حل ترافيك كلنگش خورده ولي خودش عامل ترافيك شده؟

-(با لبخند) آره بامزه

- آره . رامبد خوبه. چطور؟

- هيچي. يه دفعه يادش افتادم. بي هوا...خيلي آرومه.

- آره

- چرا؟

- نمي دونم. ظاهرا كه پر و فهميده است. شايد اهل خودنمايي نيست.

- شايد

- چرا شايد؟ چرا با اون لحن؟

- آخه اونايي هم كه چيزي براي گفتن ندارن سكوت براشون بهترين راه خود نماييه.

- چرا تو اينقدر بد بيني؟

- منظورت واقع بينه؟

- نه. بدبين.

- چون تو خيلي ساده اي. منم اينطوري نباشم كه دو روزه قورتت ميدن.

- (شاكي و با لحني مسخره) همه بر مي گرده به من. به تو هيچ ربطي نداره. تو فرشته اي.

- چي بگم.

- (سكوتي كه از رضايت نبود)

- شايد اينطوري بهتر همديگرو بفهميم...

- ( در سكوت توجهشو جمع كرد)

- (انگشتشو بالا برد) به نظرت آسمون صافه يا ابري؟

- (به بالا نگاه كرد ولي ظاهرا هنوز شاكي بود)

- اينقدر دلخور نباش. معذرت. جوابمو بده.

- داشتم به همين فكر مي كردم. نمي دونم.چند بار ديگه هم انطوري بوده.

- خوب صافه يا ابريه؟

- نمي دونم. شك دارم. تو مي دوني؟

- آره.

- خوب صافه يا ابريه؟

- معلومه. ابريه.

- از كجا معلومه؟

- چون شك داري كه صافه يا نه.

پنج ثانيه سكوت

يكي: آخه چرا؟

اون يكي: چون آسمون صاف اونقدر واضحه كه هيچوقت شك نمي كني

يكي: (سكوت)...

اون يكي: مطمئن نيستم كه ابريه ولي مطمئنم كه صاف نيست. پس حتما ابريه.

يكي: دفعات قبلي هم همگي ابري بودن.

اون يكي: حالا قبول داري كه ساده اي؟

يكي: چه ربطي داره؟

.
...

صاحب تالار عروسي

2007-04-24T20:15:00.000+03:30

ديشب پام شكست.
وسط فوتبال
امروز صبح رفتتم بيمارستان. فضاي جالبي داشت.
روي تخت شماره شش يكي داشت جون مي داد.
يه آقايي تو راهرو داشت بالا مي آورد و نگاه محزون خانمش كبابم كرد.
يه تصادفي نيمه هوشيارهر دفعه كه نمي تونست جواب ما مور نيرو انتظامي و بده ه با فريادي بلند تر مواخذه مي شد.
يكي از انگشتان دست يه خانم جدا شده بود. دكترا مي گفتن اگه بمونه 50% احتمال برگشتش هست. ولي بچه هاش مي گفتن بايد ببريمش.
و...
من به بغل دستيم: دكترا كار جالبي دارنا. اينجا مثل جنگه. پرهيجان. بي رحم و تلاش براي برقراري آرامش.
بغل دستيم: نه صاحب تالار عروسي خوبه.
كم آوردم

پيك

2007-04-19T19:38:00.000+03:30

همايش ملي معماري و طراحي شهري

2007-04-16T02:21:00.000+03:30

همايش ملي معماري و طراحي شهري 3الي 6 ارديبهشت ماه در استان اصفهان برگزار مي شود

يكي اون يكي 8

2007-04-11T14:07:00.000+03:30

اون يكي: شماره عمه قمري اينجا چيكار مي‌كنه؟

يكي:كنسرو بادمجون رو گاز تركيد. مي خوام بدونم كسي و براي نظافت سراغ داره؟

اون يكي: زياد باهاش تماس داري؟

يكي: نه. هر وقت خونه رو بو گند برمي داره.، يادش مي افتم.

- اي بي شعور.

- چيه؟ دنبال جملات خوشگل مي گردي؟ (اشاره به اون يكي) مثل بعضيا كلمه بازي بلد نيستم.(با لحني مسخره) فضاي آشپزخانه سرشار از ميكروبهاي هوازيست.

- خيلي خوب. امروزم كه نچسبي. شد يه بار سرحال ببينمت؟

- برو بابا.

- زورت مياد حرف بزني؟جون بكن. ديوونه اي ديگه. مي دونم ديشب نخوابيدي. مي ميري بگي. بي اخلاق.

- (پنج ثانيه سكوت و با آرامش) فقط ديشب نبود. مدتيه.

- زياد فكرو خيال مي‌كني؟

- چي بگم؟ .

- به چي؟

- نمي دونم. وقتي بر مي گردم همه چيز يادم ميره. فقط اثرش مي مونه. يه سوال مي تونم بپرسم؟

- حتما. بپرس.

- تا حالا به آخر رسيدي؟

- چه عجب با اخلاق شدي؟ آره بارها.

- (متعجب)راستي؟ اصلا بهت نمياد.

- چه ربطي داره؟

- يه آدم چند بار تو زندگيش به آخرمي رسه؟

- به تعداد بزرگ تر شدنش. به اندازه جهش هاي شخصيتيش.

- خيلي خوب بابا. كشتي مارو با اين زبونت. حالا چطور بخوابم؟

- به خدا زده به سرت. خل شدي.

- برو بابا.

- مي تونم يه كم رك باشم؟

- (شاكي و ملتمسانه) به خدا حوصله نصيحتهاي از جنس تيكه تو رو ندارم.

- به درك. مي دوني وقتي تورو مي بينم ياد كيا مي افتم؟

- منتظرم. شليك كن.

- اونايي كه تو خلوتشون گوگوش و ابي گوش مي دن ولي تا يكي مياد شجريان مي‌ذارن و مي گن فقط استاد. مي دونم جواب ندي مي ميري. بگو.

- اينارو مي گي كه نگم؟ عمرا.

- خوب من شبيه كيام؟

- بازيگرايي كه نمي دونن بازيگرن. اونايي كه ادا در ميارن و خودشون نمي دونن. حرفاشون عالي و قشنگه. همه دوسش دارن. از حرفاش همه استفاده مي كنن، جز خودشون.

- كه تو كلمه بازي بلد نيستي. مي دوني يكي جونم بعضي موقع كم نياوردن اونقدر مهم ميشه كه حاضريم براي چيزايي كه اصلا قبول نداريم مباني نظري ببافيم.

- حرفمو نفهميدي.

- چرا. قشنگ گفتي. فهميدم و ديدم. مثل اينكه تو نفهميدي.

- حرف خودم يا خودتو؟......

ساحل رودسر

2007-03-31T09:59:00.000+03:30

يك ساعت پيش، يعني 11 فروردين 1386 ساعت 7 صبح.

اگه 1 ساعت زودتر مي رسيدم ابتداي طلوع آفتاب بود.اينجا خورشيد از دل دريا مياد بيرون. انگاري دريا فارغ مي شه. نوبت به اونم مي رسه. يه اشتباه ديگه هم داشتم. اونم اينه كه از املتي كه خوردم عكس نگرفتم. يه املت سه تخم مرغه پر نمك. عالي بود. خوش باشيد.
.

رودسر

2007-03-26T15:39:00.000+03:30

ساحل گسكر محله(رودسر)

باقي عكسارو اينجا ببينيد

نوروز

2007-03-22T15:00:00.000+03:30

سال نو مبارك

يكي اون يكي 7

2007-03-14T19:28:00.000+03:30

اون یکی: سلام. یه قرآن با ترجمه خوب می خوام. چی پیشنهاد می کنی؟

یکی: نمی دونم. خودم چند وقته تو این فکرم که تفسیر بخونم. اما طولانیه. البته می گن انواع و اقسام داره. اگه می خوای عصری می پرسم، بهت خبر می دم. یه سری سی دی های مترجم گویا هم هست.

- ممنون. کلا طرف تفسیر نمی رم تا خودم یه بار نخوندم. سی دی هم نه. کاغذو دوست دارم. اونم با صدا و لحن خودم.

- موافقم. کلا اهل یشگفتار و نظر دیگران نیستم، ولی این یکی برام فرق می کنه.

-عجیبه. من تازه شروع کردم. عجیب.

- (با لحنی آروم) خوبی؟

- (آروم) آره (سه ثانیه سکوت) خوبم (سه ثانیه سکوت). (بلند و شیطنت آمیز) راستی دیوونه خودتی گیس بریده.

- نظر لطفتونه.

- خواهش می کنم. وظیفم بود.

- من کلی تحقیق کردم. از بزرگترا هم پرسیدم. فهمیدم(با لحنی که روش تمرین شده بود) گیس بریده خیلی حرف بدیه. خیلی. نوچ نوچ. عجب دنیایی ها.

- اونا بزرگترن. من کوچیکتر. اونا بزرگش می کنن. من به جای حصار از نوازش استفاده می کنم. راستی موهات بلنده.

- (حيرت زده و با لبخند رضایتی که دوست نداشت نشون بده) عجب بچه پرروییه این. اگه میشه از همون حصار استفاده كنين. ممنون ميشم.

- راست می گی. حواسم نبود. توهم بزرگتری.

(پنج دقیقه سکوت)

یکی: ( مغموم و شاکی) حالا که کار به اینجا رسید. می خوام بگم که از بزرگتر بودن متنفرم.از دغدغه هاش. از مصلحت و از عاقبت اندیشیش. ندیدی؟ کم گفتم؟ نامردی دیگه. مشکل اینه که خودم دیدم اونایی که تو ذهنم"اخی.....کوچولو" بودن و فقط همین. چطور یهو غول شدن. حیف. خیلی حیف. باید.....اه...

اون یکی: می دونم . خوبم می دونم. فقط می خواستم تعداد اس ام اسات بعد از اس ام اسم به دو برسه. اگه ناراحتت کردم عذر می خوام.

-(شاد و شاکی) آخه چرا؟ خیلی نامردی. کاش یادم بمونه تو دیوونه بررسی عکس العملهای این و اونی. کاش یادم بره چیا گفتم. کاش می گفتی از اینکه مسخرت کردم شرمندم. اینطوری باورم می شد.

- مسخره؟ ابدا. حرفام کاملا جدی بود. فقط گیس بریده، یادت باشه هم اثبات کردی که کوچیکتری، هم جواب سوالمو ندادی.

سکوت
سکوت
سکوت.

دفاعیه

2007-02-24T18:58:00.000+03:30

دوشنبه 7 اسفنذ 1385 تاریخ دفاع منه. قبل از هر چیز لازم می دونم که از استاد راهنمام -آقای ذکتر ایمان رئیسی- تشکر کنم.
همچنین از همه افرادی که در این مسیر همراهیم کردند.
آقای کاوه بذرافکن
آقای مهدی رحیمی
آقای ابولفضل حبیبی
آقای مزدک مژدهی
خانم سامره شفیع زاده
و کامران بهمنی

يكي اون يكي 6

2007-02-07T15:33:00.000+03:30

يكي: خوبي؟

اون‌يكي: سكوت

يكي: هي با توام.

اون‌يكي: سكوت

يكي: ميدونم چي شده. خوب نمي‌فهمه ديگه.

اون‌يكي: سكوت

-به خدا وقتي اينجوري مي‌شي قلبم درد مي‌گيره. تورو خدا.

-سكوت

-مي‌خواي برم برات سيگار بگيرم؟

- سكوت

-بابا فهميدم كه مي‌دوني كه من مي‌دون. چي گفتم. مردشور اون سياست لعنتي‌تو ببره. برام تعريف كن. سبك مي‌شي.

- سكوت

-حتما تودلت داري مي‌گي اين خوبه و بحث نسبيت و داري مرور مي‌كني. احمقي به خدا.

- سكوت

-اي بابا بي‌رحم تو كه مي‌دوني به منم سرايت مي‌كنه. به خاطر من يه حرفي بزن.

- سكوت

-اصلا مگه چي شده ؟ خوب نفهميد. بابا خودشمنمي‌دونه چي‌كار كرد.

- سكوت

-(آروم وباخودش) اين كه شد عذر بدتر از گناه. (بلند و با اون‌يكي) مي‌دوني اون‌يكي جونم، آدميزاد جماعت موجود عجيبيه. هركس يه جوري بهتره. بعضيا تو اس ام اس قشنگترن، بعضيا وقتي كسي پيششون نيست، بعضيا تو نوشته هاشون، بعضيا وقتي ساكتن، بعضيا تو كتاب خونشون بعضيا هم تو عكساشون.
(بعد از پنج ثانيه سكوت ادامه داد) من اونايي‌و بيشتر دوست دارم كه وقتي عصبانين بهترينن. اميدوارم بفهمي چي گفتم. چون عكس منظورم خيلي راحتتر برداشت ميشه. چي كار كنم. همينقدر بلدم.

- سكوت

-من‌و باش. اومدم ازت كم بشم، باهات جمع شدم.

- سكوت

-آخه هيچي نمي‌خواي بگي؟

-- سكوت

-مي‌خواي برم باهاش صحبتكنم؟

- سكوت

- خوب بعضيا اينطورين ديگه. با چركي كردن بقيه آروم مي‌شن. شما هم كه مسيرتون جداست. خيلي طول بكشه دو يا سه سال ديگه است. بعد هركي ميره دنبال زندگيش.

- سكوت

-مي‌دوني چرا بعضيا نمي‌دونن چقدر تلخن؟

- سكوت

- چون زود آشتي مي‌كنن. مي دوني چرا زود آشتي مي‌كنن؟

- سكوت

- چون زياد همديگرو مي‌بينن. آره اگه فكر مي‌كني ميزان صميميت، تعداد ديدارو تعيين مي كنه اشتباه مي‌كني. دقيقا برعكسه.

- سكوت

- مي‌دوني اين معنيش چيه؟

- سكوت

- معنيش اينه كه موقعي مي‌فهمه كه نبينيش. يعني وقتي كه هم خوب نيست. هم بده. چون نتيجش عذاب وجدانه.

- سكوت

-از اينجور آدما زيادن.

- سكوت

- اينجور آدما ذاتا بد نيستن. تازه خيلي هم مهربونن. تنها بديشون اينه كه نمي‌دونن بدن.

- سكوت

- اصلا تا حالا فكر كردي شايد تو يكي از اونا باشي و اونم در موردت اينطوري فكر كنه و اون يكيشم همينارو به اون بگه.

- سكوت

- مي دوني، هر آدمي از يه فاصله اي دورتر و از همون فاصله نزديكترزيباييشو از دست مي‌ده. اين فاصله رو پيدا كن.

- سكوت

- آره حق داري. نسبتشون يك به بينهايته ولي يادت باشه كه هر كس در يه فاصله‌اي بسيار زيباست. سستي و وسواس و بذار كنار

آذر 85

معرفي فضاي بينابيني آب و خشكي "رودسر

2007-01-28T05:40:00.000+03:30

اينم چكيده پايان نامه ام
بينابيني مبحثي است كه محل برخورد دو پيامد حادث مي گردد و در عرصه هاي متفاوت و از زاويه ديد افراد مختلف تعاريف گوناگونی به خود مي گيرد. در فلسفْه ارسطويي ‹يكي› از دو پيامد برتر از ‹ ديگري›است و آن عموميّت پيدا مي كند.
يعني يك انسان يا خوب است يا بد يا راستگوست ويا دروغگو. يا زشت است، يا زيبا. امّا در فلسفله شرق (بودا) حاصل جمع ‹ دو من› ، ‹ما› يي است جديد كه شبيه هيچ كدام از من ها نيست و به طور مستقل ماهيتي جديد دارد. مانند فرزندي كه ‹از› پدر و مادر است. امّا نه ‹پدر› است و نه ‹مادر›. يكي از نشانه هاي فلسفه شرق استفاده از ‹و› به جاي ‹يا› مي باشد. اين يا آن را نمي پسندد؛ اين و آن را ستايش مي كند. مابين را خطي نمي داند كه يك طرف آن خوب و طرف ديگر آن بد قرار دارد و اين همان مبحثي است كه بعضي از فلاسفه دكانستراكتيويست مانند ‹دريدا› به شرح آن پرداخته اند و آن را به صورت يك طيف تعريف كرده اند.
هنگاميكه مسيري را آغاز مي كنيم كه مبداء آن تاريكي و مقصد آن روشنايي است، در ميانه راه چند گام وجود دارد كه نه تاريك است و نه روشن. البته شايد، هم تاريك است و هم روشن. مانند فاصله ميان رنگ هاي رنگين كمان كه نمي توان مرزي براي آن در نظر گرفت.
ساحل تجلي گاه دو جهان است. دو جهان با ويژگي هايي متضاد. يكي صلب، ديگري سيال. يكي كدر ، ديگري شفاف. يكي محكم و ديگري لطيف. بنابر اين، بينابيني در آن مبحثي است قابل توجه. با نگاهي به آدمي و نحوه برخورد او با ايندو دنيا در خواهيم يافت كه انسان آب را دوّم مي‌داند و اين امري طبيعيست . زيرا زادگاهش خاك است و آنرا موطن خود مي داند. نگاهي به معماري آبي مويد اين نظريه است. تا جايي كه قادر است پيش مي رود و هنگامي كه از پيشرفت عاجز مي ماند از معماري مدد مي خواهد. عملاً خشكي را به آب چيره مي سازد و به بزرگنمايي آن مي پردازد.

بدين ترتيب هدف از طراحي فضاي بينابيني آب و خشكي، طيفي است دو سويه كه به منظور پيوند همگون آن دو شكل مي گيرد. طرحي كه بيانگر محل تلاقي ايندو عنصرمي باشد، بدون احساس برتري يكي بر ديگري .طرحي كه نطفه اش از آميزش آب و خاك شكل مي گيرد؛ خود شخصي مستقل است و همچنين معرف و آشتي دهنده آن دو.

هيچ جا مثل اينجا….

2007-01-24T00:47:00.000+03:30

رئيس جمهور براي استقبال از سفينه از راه رسيده و غولپيكر موجودات غير زميني، شتابان به صحراي آريزونا رفت.
رئيس جمهور گفت: "صلح"
موجودي غير زميني كه خيلي به انسان شباهت داشت، گفت: "متشكرم. ما اعضاي يك تور جهاني يك ميليون ساله هستيم. از بازگشت به وطن خيلي هيجان زده شده ايم".
"خواهش مي كنم از اينجا بازديد كنيد. بعد هم سفر خوش".

موجود غير زميني گفت: "نه، شما درست متوجه نشده ايد. ما در وطن هستيم".

كريستين سن

فروغ فرخزاد

2007-01-17T01:22:00.000+03:30

تهیه کننده: عادل میر حاج

اگر خيلی اتفاق ها نمی افتاد، اگر اتوبوس سرويس بچه های مدرسه، در همان بهمن ماه سال ۴۵ جلوی ماشين فروغ فرخزاد نمی پيچيد و او مجبور به کنار کشيدن جيپ شخصی اش نمی شد، امروز او زنده بود و ۷۲ سالگی اش را احتمالا علی دهباشی مدير مجله ی بخارا در خانه هنرمندان ايران برگزار می کرد؛ همانطور که يک هفته پيشتر، جشن تولدی برای بهرام بيضايی گرفت.
پوران فرخزاد و ابراهيم گلستان هم (دومی احتمالا از راه دور با پيامی ضبط شده) درباره خصوصيات شعر و زندگی فروغ سخنرانی می کردند.
فيلم های ساخته شده درباره او به کارگردانی ناصر صفاريان پخش می شد و کتابی نيز با عنوان جشن نامه فروغ فرخزاد رونمايی می شد، شنبه هم می توانستيم عکس های اين جشن تولد را در روزنامه های صبح تماشا کنيم .
حالا، فروغ ۷۲ ساله ، با تصويری که از ۳۲ سالگی اش بر ذهن ما مانده است جاودانه شده. بی آن که خود در اين دنيا باشد.
به همت انجمن فروغ فرخزاد، ساعت ۳ بعد از ظهر جمعه ۱۵ دی ماه ۱۳۸۵، جمعی حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر در گورستان ظهيرالدوله در محله دربند تهران، گرد هم آمدند، شعر خواندند و يادش را گرامی داشتند.
پيرزن متولی ظهير الدوله، برای ورود هر نفر از دوست داران فروغ، هر موقع سال که بروی ۵۰۰ تومان وروديه می گيرد، امادر روزهای خاص مثل سالگرد تولد و سالمرگ او، اين وروديه به ۱۰۰۰ تومان افزايش می يابد. البته اين "ماليات بر گورستان"، به هيچ وجه باعث نوسازی و مرمت آن نشده است و ظهیر الدوله همچنان خرابه تر می گردد.:

سیاهکل

2007-01-06T19:37:00.000+03:30

آذر امسال اونجا بودم. وقتی رسیدیم برف می بارید و وقتی ناهار تمام شد، هو ا آ فتابی بود

باقی عکسارو اینجا می تونید ببینید

يكي اون يكي 5

2006-12-30T16:14:00.000+03:30

يكي: من........تو........من........تو........من........تو

اون يكي: نه. اينطوري درست نيست

يكي: نفري سه تا ديگه

اون يكي: با تعداد مشكل ندارم. تقسيم ايراد داره

شما بفرماييد ببينم چيكار ميكني-

من........من........من.......تو.......تو........تو-

خيلي زرنگي-

با لبخند نفري سه تا ديگه

لجوجانه. نه بي انصافيه -

ميدونم. ميخواستم بدوني فقط تعداد مهم نيست. درستشو ميخواي بدوني؟ا-

راه ديگه اي دارم؟ا-

اولي و تو ميخواي يا من بردارم-

با ذوق من مي خوام-

تو........من........من........تو........من........تو-

چرا آخري مال منه؟ا-

چون اولي و تو برداشتي-

بي انصافيه-

يعني به نفع منه؟ا-

آره-

مي خواي جاي من و تو رو عوض كنيم؟ا-

آره-

من........تو........تو........من........تو........من-

نا مرديه-

با لبخند باشه هر جور دوست داري تقسيم كن. حالا كه فهميدي برام مهم نيست چيكار مي كني-

سكوت.....سكوت......سكوت

اگه نفري چهار تا بود چطور تقسيم مي كردي؟ا-

در امتداد لبخند قبلي اولي و تو مي خواي؟ا-

اممممم . نه. مال تو-

من.....تو....تو....من....تو....تو....من....من-
راستي اون دوتايي كه تو جيبت قايم كردي و بذار بيرون

زمستان 85
در امتداد پرسه هاي برفي قلهك

آشنايي با نادر ابراهیمی

2006-12-28T03:19:00.000+03:30

85.10.5 ساعت 5.30 بعدازظهر
من و یکی از عجیبترینها. آخرین و اولین باری که دیدمش پارسال بود و این دومین بار بود. به طرز جالبی عوض شده بود. پوست اندازی کرده بود. بزرگ شده بود. مثل چراغ مطالعه ام که نور سفیدی داره. بهش نگفتم. ترجیه دادم اینجا بخونه.
من: این کتابفروشی و از همه بیشتر دوست دارم. بریم تو

(اون:( راستش اسمشو از بالای سردرش خوند. یادم نمیاد
-این قفسه شاعرای ایرانیه. ببینیم چه خبره
از نادر ابراهیمی چیزی نداره؟ اصلا میشناسیش؟ا
-اسمش آشناست.(با لبخند)داداشش مربی فوتباله؟ا
-(بهم نگفت دیوونه و خندید)
........
اون: (با اشاره به یه کتاب) نادر نادرپور. نکنه ابراهیمی نبود، نادرپور بود
من:( با یه لحن...) نادر نادرپورو میگی نادر ابراهیمی؟ا
-نه بابا وایسا(رفت سمت یکی ار قفسه ها)ا
...
اون: بیا اینم نادر ابراهیمی تا دیگه اذیتم نکنی
راست می گفت. اسم کتاب بود... بود.. یادو رفت وایسین زیر این کاغذه...دیدم. اسمش هست( بار دیگر شهری که دوست می داشتم)ا
من: این چه حرفیه؟ اذیت چیه
....
(کتابای خودمو حساب کردم)
من: می ذاری کتاباتو حساب کنم؟(می دونم. از اون سوالا بود)ا
اون:نه اصلا
...
من: موافقی بریم آش بخوریم؟ا
اون: (با لحنی ناراضی) باشه بریم
-آش دوست نداری؟ا
-چه آشی داره؟ا
-رشته و شعله قلمکار
- چهرش یه کم باز شد) شعله قلمکار. بریم)
...
من: آقا یه رشته یه شعله
اون:( با لبخند) شعله
-رشتشو کشک کم بریز نعنا زیاد. چقدر میشه؟ا
-قرار شد من حساب کنم
-بفرمایید
...
من: چرا اینقدر تند می خوری؟ آروم
اون: آخه فکر کردم عجله داری
نه بابا . شکمه ها. شوخی نیست
-(لبخند زد و از تو کتابش یه کتاب درآورد همون کتاب نادر ابراهیمی بود) اینو برای تو خریدم. شبیه خودته. تا دیگه اذیتم نکنی. می تونم چیزی برات بنویسم؟ا
-حتما
نگاه نکن. الان نخون
-باشه(مشغول آش خوردن)ا
ده ثانیه بعد)ا )
من: کی بخونمش؟ا
اون: الان. وقتی تمام شد. امروز چندمه؟ا
-نمیدونم(راستش میدونستم. می خاستم ببینم چیکار می کنه)ا
باشه. وایسا...بیا
- جملش قشنگ بود و قشنگتر از اون تاریخش نمیدونم/10/85

سی ساعت بعد یعنی حدود 6 ساعت پیش مشغول پیاده روی بودم برای هضم کتاب سیذارتا اثر هرمان هسه
یکی از اسام اس ها: خوندیش؟ا
من : طبق برنامم افتاد فردا
....
ساعت 12.30 شب خونه بودم. تصمیم گرفتم یه ناخنکی بهش بزنم. نا خنک و کتاب باهم تمام شدن. عالی بود. لذت بردم. تیز، لخت، رندانه، ساده و گیرا. بازم ممنون اون جان
زیباترین پاراگراف این کتاب و(از نگاه من) براتون نوشتم
85.10.7 ساعت 3 صبحا
ما باغچه کوچکی داشتیم و گلهای کوچکی که باغبان برای آن آفریده بود. ما گلهای کوچکمان را آب می دادیم. کنار باغچه می نشستیم وعلفها را از ریشه بیرون می آوردیم و دور می انداختیم. درختان را می گفتیم که سایه بردارند و آفتاب را بگذارند که بر گلهای کوچک ما بتابد. گلها از یاد بردند که باغبان آنها را کوچک آفریده است. سر کشیدندو بلند شدند. ما نتوانستیم با گلها بجنگیم. ما نتوانستیم آنها را از خاک جدا کنیم. آنها ریشه هایی یافتند که ده سال خاک باغ را مکیده بودند. گلها از درختان بلند و سایه بان های از برگ نترسیدند. گلها از آنکه باغچه کوچک است، باغ کوچک است و دنیا کوچکتر از همه آنهاست نهراسیدند. و روزی از راه میرسد که: بابا جان گفته باغچه را بیل بزنند. گفته که مثل تمام حیات آنجا را هم سنگ بگذارند

سپاس

2006-12-24T14:26:00.000+03:30

هر كي جان بابت كامنت قشنگت ممنون

لذت بردم

یکی اون یکی 4

2006-12-22T02:17:00.000+03:30

اون یکی: دستت نپره
یکی: تیر تو پره. کاش می شد درش آورد
اون یکی:به پر نگاه نکن. به تیری نگاه کن که هویتشو پیدا کرده
یکی: آخه هوا خیلی خوبه. می خوام باهاش لحظه های آبی و تجربه کنم. کاش خوابم ببره
-امیدوارم بیشتر از تیر پرو بخوای
-من که گفتم. من فقط پرو می خوام
-نگرفتی یکی جان. منظورم این نبود که "امید وارم بین تیر و پر از پر خوشت بیاد". منظورم این بود "تیر هم مثل تو از پر خوشش میاد". تیر از جنس توا. نه از جنس پر. بازم میگم. امید وارم بیشتر از تیر، از پر خوشت بیاد
سکوت
سکوت
سکوت
-اصلا من دوست دارم این جمله رو اینطوری ببینم. مگه همیشه خودت نمی گی: منظور مولف مهم نست. برداشت گیرنده مهمه؟
-باشه. فقط یادت باشه که تیر به خواست یا برداشت من و تو کاری نداره. کارشو می کنه. بخواب
رودسر 26.9.85

انتخابات

2006-12-14T01:27:00.000+03:30

امروز چهارشنبه ،بیست و دوم آذره. ساعت 11.55 شبه. الان از یه مهمونی میام. یه پیر شست و پنج ساله با یه جوون بیست و هفت ساله در مورد انتخابات صحبت می کردن. دلم نیومد از صحبتهای گرانقدرشون فیض نبرین

.............................

-اینم یکی دیگه. تا صبح خونه پر کاغذای تبلیغاتیه. تو این شهر پنجاه نفر کاندید شدن. پنج نفر می خوان. ما که معلومه به کی رای می دیم.
-باید به غریبه ها رای داد، چون بهتر کار می کنن.
-نه آقا. آشنا کار آدمو راه می ندازه
- آخه غریبه ها احساس مسئولیت میکنن
-نه آقا. آشنا تو شرمندگی ناچاره کارت و راه بندازه
-منم همینو می گم .آشنا چون می شناستت میگه بی خیال بابا. غریبه احساس مسئولیت می کنه
-(اشاره به من) اگه من مجیدو بشناسم بهش رای بدم بهتره یا نشناسم و بهش رای بدم
-نشناسم و آدم خوبی باشه و من رای بدم. آخه می دونی غریبه ها احساس مسئولیت میکنن
........
یه جمله تو ذهنم نقش بست. خانه از پایبست ویران است.

یکی اون یکی 3

2006-12-11T22:01:00.000+03:30

تولد: 12آذر 1385. ساعت پنج بعد از ظهر. در مسیر بازگشت
تدوین: 15 آذر 1385. روی میز سفید

یکی: خیلی خوش گذشت. ممنون که اومدی
اون یکی: این چه حرفیه . واقعا لذت بردم
یکی: فکر نمی کردم قبل از برگشتنم، بتونم بیام دربند. بازم ممنون
اون یکی: (سکوت)ا
-اه…دیدی یادم رفت. قرار بود اون بالا ببرمت جنگل. اشکال نداره الان می برمت
-ا (متعجب و کنجکاو) عالیه. بریم
-یادت باشه اولین چیزی که به ذهنت میاده بگی. فکر نکن. ببین. تولید نکن. اون چیزی که میبینی بگو. سوال نپرس برای خلوص. ضمنا گفته هام به هم مرتبط نیستن. دنبال ارتبات نباش
- باشه
-یک دقیقه سکوت(در حال پیاده روی به سمت میدان تجریش) نفس عمیق بکش
ا(یک دقیقه بعد)ا
یکی: داخل یه جنگلی. میبینی جنگلو؟ا
اون یکی: آره
-چطوریه؟ برام تعریف کن
-برگا بین زردو سبزن. رنگا سردن. بین تابستون و پاییزه. حس می کنم سمت راستم دریاست و سمت چپم شهر. خاک خیسه. معلومه بارون اومده ولی الان نمیاد
-ا(با تعجب) تاحالا تو جنگل رفتی؟ا
-نه
-کسی تورو نبرده؟ا
-نه
-جالبه. چه حسی داری؟ا
-سبکی. نمی دونم خوبم یا بد. ولی راضیم. می خوام یه چرخی بزنم.
-با چی حرکت می کنی؟
-با پاهام. پیاده ام
-کسی باهاته؟ا
-نه
-کلید همراته؟ا
نه. نمی دونم…نه
-در می بینی؟ا
-نه
-غذا همراته؟ا
-نه
-چه لباسی تنته؟ا
-نمی دونم. نگاه کنم؟ا
-(متفکر و نگاه به جلو)
-یه لباس ساده . به رنگ خاکه. سبک و راحت
-راستی اینطرفا دستشویی نیست؟ا
-اینورا نه ولی برسیم میدون تجریش چرا
-چیزی مونده که بخوای بگی؟ا
- به بالا نگاه می کنم . به ریزش برگا نه به افق
- خوب این خیلی مهم نیست. حیوونی میبینی؟ا
-نه
-یه کلبه می بینی. در موردش صحبت کن
-کجا؟بیرون جنگل؟ا
-سوال نپرس. تو باید بگی. کلبه چطوریه؟ا
-یه کلبه قدیمی و دوست داشتنی. تمامش از چوبه. از دودکش دود نمیاد. خیلی داغونه ولی دوسش دارم. حدودا ده سال شاید هم بیشتر کسی اینجا نبوده.
-ا(آروم و با خود) ده سال شاید هم بیشتر.
-آره. روبروم پنجرست. در اونطرفه
- برو تو کلبه
-وایسا……رفتم
-صحبت کن
- در با صدای ضخیم لولا باز شد. داخل کهنه تر و دوست ذاشتنی تر از بیرونه. الان مطمعنم بیش از ده سال متروک بوده. یه شومینه زیبای داغون اون وسطه
-چه حسی داری؟ا
-سبکی. میخوام امشب اینجا بمونم
-ا(با تعجب و با خود) امشب بمونی….اینم میدون تجریش. این پاسازیه که در مورد صبحانه اش باهات صحبت کردم. پاساز پردیس
-حتما دست شویی هم داره
-راست می گیا. بریم تو…… وایسا سوال کنم…….طبقه بالاست. برگردیم به کلبه. صندلی می بینی؟ا
-نه
-میز می بینی؟
-آره
-چطوریه؟ مربع، مستطیل، دایره
-مستطیل و دا غون
-خوب. می خوای آب بخوری. برام تعریف کن
- می رم بیرون کلبه. یه حوض سنگی کوچک کنار کلبه است. یه آب خوری قدیمی داره. شک دارم آب میاد یا نه
- امتحان کن. برام همشو بگو. قدم به قدم
- با دست راستم دسته فلزیشو بالا و پایین می برم. آب میاد . کمه اما کافیه
-خوب. چطور می خوری؟ لیوان داری؟ا
- نه . دست چپم زیر ریزش آبه و لبم توی اون
- چقدر آب می خوری؟ا
- کم. تشنه ام نیست.
سه ثانیه سکوت
-کلا آب زیاد می خورم. زیاد عرق می کنم و زیاد آب می خورم
-ا(با تعجب)زیاد آب می خوری؟ا
-آره ولی اینجا کم. چون هوا سرده. تشنه هم نیستم
-ا(متعجب و در فکر)….اینم دستشویی
-ا. آره
-نه مال آقایونه. خانوما اونطرفه. بریم اونطرف…..خوب یه رودخونه می بینی. می خوای بری اونطرف. چه کار می کنی؟ا
-یه پل قدیمی روی رودخونه است. وسطش از بین رفته. باید این دورو برا یه تنه درخت پیدا کنم بندازم روش. اگه پیدا نشد، با آب میونه خوبی دارم. کفشمو می کنم. میرم توآب.
- عمق آب چقدره؟ا
-کم، زلال، سرد و دلچسب
-ماهی داره؟ا
-نه
-خوب. تا از دستشویی برگردم به این فکر کن. یه دیوار می بینی
-باشه
-کاپشنمو نگه می داری؟ا
-بده
-ممنون
……
دیوارو می دید. دخترا و پسرای شیک پوشی که مشغول عطر خریدن به قیمت سه برابر بودن هم می دید. سایشون روی دیوار بود. هوس کشیدن سیگاری که توی جیبش بود داشت دیوونش می کرد. اما دوست نداشت یکی بیاد و ببینه. هرچند می دونست که می دونه. حتا جلوش هم چند بار کشیده بود ولی….ااا
پنج دقیقه بعد
-کاپشنت
-ممنون. خوب دیوار؟ا
-یه دیوار نوساز. بر عکس تمام چیزایی که دیدم این یکی تازست. کوچیکه. عرضش سه متره. شایدم کمتر.آره. بین دو تا سه متر. ارتفاعشم از قدم یه کم بلندتره. حدود دو مترو بیست. از آجرهای قرمز تمیز شاخته شده. دیوار قشنگیه.
-دوست داری ازش رد شی؟ا
--آره. حتما
-چطوری می ری؟ا
-از کنارش رد می شم
-چرا دوست داری بری اونطرف؟ا
-کنجکاوی
-ا(متعجب و با خودش) کنجکاوی
-می دونی، اگه نبود شاید از همینجا برمی گشتم تو کلبه ولی حالا که هست باید ببینم اونطرفش چه خبره
-خوب تمام شد
-تحلیلش؟ا
-دی سی شو بهت بگم
-چرا؟ می خوام اضافه کنم به متن
- اونایی که می فهمن نیازی به نوشتن تو ندارن. اونایی هم که نه، نباید بفهمن. اصلا
-چرا؟ا
قرار شد سوال نپرسی
-ا(مبهوت) باشه

تولد

2006-12-08T10:52:00.000+03:30

با پانزده روز تاخیر امروز روز تولد ابولفضله. تولدش مبارک

کافکا 2

2006-12-05T18:03:00.000+03:30

موش هی غر می زد که دنیا چقدر کوچک است در ابتدا آنقدر بزرگ بود که احساس آزادی می کردم. به هر طرف می خواستم می رفتم اما کم کم مانند دو دیوار که به هم نزدیک می شوند کوچک و کوچکتر شد و حا ل آنقدر تنگ شده که نمی توانم تکان بخورم. گربه گفت فقط باید مسیرت را عوض کنی و او را بلعید.

بابک بیات درگذشت

2006-11-28T17:48:00.000+03:30

بابک بیات، آهنگساز سرشناس ایرانی پس از تحمل یک دوره سخت بیماری در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت.
به گزارش خبرنگار مهر، مرحوم بیات که پس از بهبودی نسبی مدتی پیش از بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان مرخصی و به منزل منتقل شده بود، چند روز پیش دوباره به کما رفت و در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان بستری شد. وی ساعت 45/8 صبح

یکشنبه پنجم آذرماه 1385 چشم از جهان فروبست و به دیار باقی شتافت
نام اصلي: بابک
نام خانوادگي اصلي: بیات
سمت (در بخش هاي): موسیقی،
......................................
تاريخ تولد: 1325
محل تولد: تهران
مليت: ایران
......................................
مدرك تحصيلي: فارغ التحصیل هنرستان موسیقی

بيوگرافي
فارغ التحصیل هنرستان عالی موسیقی.گذراندن دوره اپراتوری در ایران.گذراندن دوره سازشناسی در خارج از کشور.شروع فعالیت به عنوان خواننده رسمی در گروه کر باغچه بان.خواننده تنور اپرای تهران در تالار رودکی.شروع فعالیت سینمایی با فیلم "حسن کچل" (علی حاتمی) به عنوان سازنده موسیقی متن در سال ١٣٤٩.تقدیر شده در چهارمین جشنواره فیلم فجر برای ساخت موسیقی فیلم "اتوبوس" (یدالله صمدی) در سال ١٣٦٤.برنده سیمرغ بلورین بهترین موسیقی در نهمین جشنواره فیلم فجر برای ساخت موسیقی فیلم "عروس" (بهروز افخمی) در سال ١٣٦٩.برنده سیمرغ بلورین بهترین موسیقی در پانزدهمین جشنواره فیلم فجر برای ساخت موسیقی فیلم های "سرزمین خورشید" (احمدرضا درویش) و "مردی شبیه باران" (سعید سهیلی) در سال ١٣٧٥.

یکی اون یکی 2

2006-11-18T00:13:00.000+03:30

هفته پیش بود. یکشنبه. تو راه قزوین بودم برای مشورت با استادم در مورد پایان نامه. دقیقا نمی دونم ساعت چند بود. فکر کنم بین 5.30 تا 6.30 بود. دنبال چیزی بودم تا افکارم رو تقدیمش کنl
خورشید بی ادعا بود و آرایش شهوت انگیزی داشت
اون یکی: (چشمان به غروب و اندیشه در شهوت) موافقی فردا با دوربینمون سه تایی بریم شکار غروب
یکی: (چشمان به مسیر و اندیشه در زمان رسیدن به مقصد) آره ولی چه ساعتی؟

دهمین نمایشگاه دوسالانه عکس ایران

2006-11-16T00:21:00.000+03:30

فردا پنجشنبه 8.25 روز آخرشه. تعدادی از عکسارو اینجا گذاشتم .
تعداد عکسایی که گرفتم 220 تا است. اونایی که دوست دارن کلشو داشته باشن با من تماس بگیرن.
ضمنا دوستان چهارمین جشنواره دوسالانه نقاشی جهان اسلام، دوشنبه 85.9.6 ساعت 16 افتتاح می شه. کارت دعوت دارم و میتونم با خودم مهمون ببرم. علاقمندان تا جمعه85.9.3 با من هماهنگ کنن

بخشی از عکسای قسمت معماری و هم اینجا میتونید ببینید

سنگی بر گور

2006-11-14T18:49:00.000+03:30

هر انسان سنگی است بر گور پدر خویش

جلال آل احمد

آهار

2006-11-12T03:28:00.000+03:30

جمعه گذشته با جمعی از دوستان اينجا بودیم. بهترین زمان برای دیدن اونجا الانه. به یاد مداد رنگی صد رنگم

افتادم. از ابتدای زرد تا انتهای قرمز. لذت ببريد

همراهانی که کل عکسارو با کیفیت بالا می خوان با من تماس بگیرن

باقي عكسارو هم اينجا ببينيد

شل سیلوراستاین

2006-11-09T02:29:00.000+03:30

بر گرفته از کتاب "چراغی زیر شیروانی"ا

سوال راه راه

یک روز از گورخر پرسیدم
"تو سیاهی با راه راه سفید؟ یا سفیدی با راه راه سیاه؟"ا
گورخر گفت:"اول بگو ببینم،تو همیشه خوش اخلاقی، بعضی وقتها بداخلاق؟ا
یا همیشه بد اخلاقی، بعضی وقتها خوش اخلاق؟ا
همیشه شلوغی بعضی وقتها آرام؟ا
یا همیشه آرامی،بعضی وقتها شلوغ؟ا
همیشه خوشحالی، بعضی وقتها غمگین؟ا
یاهمیشه غمگینی، بعضی وقتها خوشحال؟ا
همیشه تمیزی، بعضی وقتها کثیف؟ا
یا همیشه کثیفی، بعضی وفتها تمیز؟ا
و همینطور ادامه داد
و هی پرسید و پرسید
دیگر عهد کردم از هیچ گورخری
در باره خط هایش
چیزی نپرسم

فرمان

فرمانروای دنیا روزی صدایم زدو گفت
"دوست داری فرمان عالم دست تو باشد
و چرخ عالم را چند روز بچرخانی؟ا
گفتم:" باشد. بگذار امتحان کنم
خوب. حالا کجا بنشینم؟ا
حقوقم چقدر میشود؟ا
کی باید ناهار بخورم؟ا
چه ساعتی تعطیل میشوم؟ا
فرمانروای دنیا گفت:"فرمان را بده ببینم
فکر می کنم این کار هنوز برای تو زود است

پیانو

این دخترخانم می خواست پیانو بزند
اما دستهاش به کلید پیانو نمی رسید
وقتی دست هایش به کلید رسید
پاهاش به زمین نمی رسید
و بلاخره وقتی دست هایش به کلید رسید و پاهایش به زمین
دیگر دوست نداشت با آن پیانو کهنه تمرین کند

یکی اون یکی 1

2006-11-05T00:58:00.000+03:30

قطعات این پازل از تکه های درهم زندگیم انتخاب شد.جالب اینجاست که

اوایلش بعد از اواسط و اواسطش خیلی بعدتر از اواخرش اتفاق افتاده

اتمام :85.8.8

ساعت: 3.18 بعد از ظهر
یکی: سلام
اون یکی: سلام
یکی: چطوری؟ا
اون یکی: خوب نیستم. سرما خوردم.این دفعه با دفعه پیش فرق می کرد. از گلو شروع شد و همه بدنم و گرفت. نه از سرم. تازه دماغم هم خشک بود
که اینطور. بهتر شدی
آره بابا. از دیروز خیلی بهترم. پریشب تمام تشک و بالش و پتوم عرق مال شده بود. پدرم دراومد. الان هم توی کلم پر از چرکه
چشمات و حرکت می دی سرت درد می گیره؟ا
آره. می گم تو کلم پر از چرکه
تو کلت نیست اگه تو کله باشه می میری
مگه سینوسا تو کله نیستن؟ا
کله همون مغزه. وقتی می گن فلانی بی کلست یعنی بی مغزه نه بی سر
بی خیال بازم کلمه بازی. خداییش حوصله ندارم. مجاری سینوسم سرشار از تری گلیسرید می باشد. خوبه؟ا
ولش کن بابا. خوب دیگه چه خبر؟ا
خبر از دسته تبر
ا(با لبخند)خیلی بی شعوری نمکدون(مشغول اینترنت)ا.
مخلصیم(بعد ازروشن کردن سیگار) تو تا حالا همه روزه هارو گرفتی؟ا
خوب آره یعنی چی؟ انگار بگی هر روز غذا می خوری؟
واجبه؟
والا چی بگم. ترجیه میدم بگیرم تا جای شک و شبهه ای نمونه
ا(با خودش ولی بلند)وای به روزی که پرده ها بر افتد
چیه امام زمان شدی؟ا
نه بابا . توی کلم پر از چرکه. ببخشید. مجاری سینوسم سرشار از تری گلیسرید می باشد
خداییش خیلی مسخره ای
چاکریم
کی قراره این صحبتها تبدیل به جنجال بشه خدا می دونه
آره ایندفعه رکورد زدیم. دو دقیقه و بیست و دو ثانیه گذشت ولی تقریبا مثل آدم با هم برخورد کردیم
راست می گی یا. معلومه که داریم بیراهه می ریم. ما که با هم غریبه نیستیم. موافقی بدون مقدمه بریم سر اصل مطلب
پایم
میدونی مشکل تو چیه؟ا
چیه؟ا
مشکلت بستن دریچه هاست. از خروجی راضی نیستی؟ خوب خنگ خدا ورودی و دستکاری کن. تا حالا پنجره باز کردی؟ا
آره ولی فقط خونه ام سردتر شد.
یادمه یه نفر یه اس ام اس بهم زد که باید برای تومی زد
تیکه ننداز. حرفتو بزن
پاییز می رسد و من نمیدانم هنگام آمدن چلچله هاست یا وقت رفتنشان. می گویند بستگی دارد اهل کدام ولایت باشی
همون یه نفر به من یه اس ام اس دیگه فرستاد که باید برای تو می فرستاد
خوب؟ا
دستانم بوی گل میداد. مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند اما هیچکس فکر نکرد که شاید گلی کاشته باشم
خوب؟ا
خوب و زهر مار. شاید هردوتا اس ام اس و برای هر دوتامون فرستاده ولی تو اون و دیدی و من اینو.
مثلا جوابمو منطقی دادی
تو چی فکر میکنی؟ا
آخرش تو زندگی هیچی نمیشی؟ا
چرا؟ چون نه بلدم و نه دوست دارم که برای حل زندگی از ماشین حساب استفاده کنم؟ا
تو اصلا فکر می کنی کی هستی؟ فکر می کنی خیلی خاصی؟ فکر می کنی خیلی روشنفکری؟
مهمه؟
میبینی. مثل الان. فقط بلدی با کلمات بازی کنی. وازه بازی. همین
باشه. عصبانی نشو
ده ثانیه سکوت
اون یکی:دوست دارم یکی از متن هام و بخونی.
یکی:باشه. بده
وبلاگمو دیدی؟ا
نه. آدرسش؟ا
ROODSARI.BLOGSPOT.COM—
اولین پستمه.تیترشم شکواییه است
باشه. درمورد چی هست؟ا
شبیه همین صحبتامون یه کم ابلهانست
تو چرا اینقدر از این کلمات استفاده می کنی؟ا
چی بگم. راستی کدوم کلمات؟ا
بی خیل. ابلهانست. دسته تبر. زهرمار.احمقانست. بی شعور
خیلی خوب. تمومش کن
حتما یه دلیلی داره
بابا ریش سفید محل. بابا بزرگ خاندان. بابا پدربزرگ. امروز توهم زدی یا
آره. مثل عکس ورودی قلعه رودخان
ا(با لبخند)ای بی شعور. پس دیدی
ا(با لبخند) دیگه
یه چیزی می خوام بپرسم اگه دوست نداری جواب نده. فقط اگه جواب دادی راستشو بگو. من و نپیچون. باشه؟ا
باشه. بپرس
خیلی تلاش کردی که نشون ندی ولی فهمیدم. امروز پکری. چرا؟
نه. از کجا میگی؟ا
بگو نمیگم. دروغ نگو. خیلی خوب راجع به چی صحبت کنیم؟
ا(پنج ثانیه سکوت به همراه لبخندی تلخ)امروز خیلی شانس آوردم یه قضیه ای بهم خورد. وگرنه آبروم میرفت
نمی پرسم چه قضیه ای ولی چرا ناراحتی؟ا
چی بگم. خوب بهم خورد دیگه
تو که الان می گفتی شانس آوردم بهم خورد
می شه دست از سرم برداری؟ا
وقتی بهم خورد، یعنی اگه بهم نمی خورد بی چاره بودی. شاد باش
ولم کن توروخدا
تو که تا چند دقیقه پیش راجع به باز کردن دریچه ها صحبت میکردی
ا( با تعجب) نه اون و تو گفتی.
نه عزیزم. یکی درمیون بشمار برو بالا. اون جمله مال تو بود. حواست کجاست؟ا
مطمئنی؟ پس چرا من یادم نمیاد؟ا
این از مزایای استفاده از ماشین حسابه. حفظ می کنی. نمی فهمی. حفظیاتم خوب دیگه فراموش میشن
اگر هم من گفته باشم، می دونم اگه بازش کنم تو سردم میکنی
نه بابا . پیشرفت کردی. بر عکس قبلی این یکی مال من بود. تا حالا اینطوری ندیده بودمت
مگه خودت نگفتی که یک فرد یکی نیست. چندین و چندتاست. به تعداد آدمایی که...ا
ا(با تعجب) که اینطور. پس ندیدی. جویدی. آره به این جمله اعتقاد راسخ دارم
ا(با لبخندی تلخ) اگه اعتقاد راسخ داری پس چرا می گی عوض شدی؟ا
سکوت
سکوت
سکوت
اون یکی: کی خوندی؟ اصلا آدرس و از کی گرفتی؟ا
یکی: دیوونه ای؟ شاید ماشین حساب همه جا بدرد نخوره ولی معنیش این نیست که بندازیش دور. با خودت دیدیم. مگه میشه تو ببینی و من نبینم؟ اصلا قبل از نوشته شدن هم می دونستم. هیچ میدونی اینو برای من نوشتی ، شکوائییه رو برای خودت؟ا
سکوت
سکوت
سکوت

موافقی تمومش کنیم؟ا
چرا؟ا
ا( یه کم عصبی) خواهش میکنم تمومش کن
فقط یه سوال دیگه. بعد تمام. باشه؟ا
بپرس
این متن و تو نوشتی. اسم من و گذاشتی اون. خودت و گذاشتی اون یکی. چرا خودت و دوم دیدی؟ا
جدی می گی؟ حواسم نبود
میدونی چند تا از حرفایی که از طرف من نوشتی مال من نیست مال خودته؟ا
ا(با تعجب) کدوماش؟ا
مهمه؟ا
گیجم. گیج. باقیشو بذار برای بعد
تو، تو نیستی. دیوونه تو مایی
ا(با فریاد) تورو خدا
باشه دوست من
ا(آروم)امروز که قرار بود نوشته بشه، چرا اینطوری شد؟ا
بی خیل بابا. بیا بیرون
ا(با لبخند) مسخره
پایه ای بریم سراغ پایان نامه؟ا
پایم. بریم

یه اعترافم بکنم. اون وسطاش خودمم نمی دونستم الان کدومم

کوهنوردی (توریشوم)ا

2006-11-04T04:11:00.001+03:30

این یه کوهنوردی عالی بود که با گروهی به اسم "سپهر" رفتیم. گروه دوست داشتنی بود. منظم، استخوان دار و صمیمی. دوازده فروردین بود. امیدوارم بازم ببینمشون

باقي عكسارو اينجا ببينيد

لبخند بزنید

2006-11-02T16:56:00.000+03:30

یک ساعت پیش میدان قدس بودم. پیاده داشتم می رفتم به سمت میدان تجریش برای خریدن مقوا ماکت. یه خانم حدودا پنجاه ساله کنار پیاده رو شدیدا مشغول شماره گرفتن با موبایلش بود. معلوم بود که مدتی مشغوله ولی موفق نشده بود. چون خیلی عصبی و بی قرار بود. این از اوضاع روحیش. یه کم از ظاهرش صحبت کنم. مانتو چرمی شیک. یه شلوار بسیار برازنده و یه روسری شاد ولی سنگین.نمی دونم چرا به کفشش نگاه نکردم. به طور کلی یک خانم بسیار باسلیقه و خوش پوش. دلم نیومد بهش نگم. حدود چهار یا پنج ثانیه بیشتر طول نکشید

ببخشید خانم

سرش و آورد بالا وبه جای عصبی نگاه کردن به موبایل با تعجب به من نگاه کرد

با یه لبخند خیلی ریز گفتم خیلی خوشتیپین

لبخند قشنگی زد و قبل از اینکه چیزی بگه

رد شدم

در فاصله زمانی چهار تا پنج ثانیه، سه حالت مختلف و تجربه کرد

اخم، تعجب و لبخند رضایت

این بهترین رکوردم بود

85 . 8 . 11

کافکا

2006-11-01T14:11:00.000+03:30

از کتاب فرانتس کافکا
مجموعه داستانها
ترجمه امیر جلال الدین اعلم

جلوی قانون دربانی ایستاده است. مردی روستایی پیش این دربان می آید و درخواست ورود به قانون می کند. ولی دربان میگوید فعلا نمی تواند به مرد راه دهد. مرد فکری می کند و می پرسد که آیا بعدا اجازه خواهد یافت وارد شود؟ دربان جواب میدهد ممکن است.اما فعلا نه. از آنجا که در منتحی به قانون مانند همیشه باز است ودربان کنار می کشد، مرد خم میشود تا از میان در ورودی تو را نگاه کند. دربان که اینرا می بیند میزند زیر خنده و می گوید: اگر این همه برایت کشش دارد سعی کن بدون اجازه من بری تو. اما توجه کن که من نیرومندم و من ضعیفترین دربانم. از تالاری به تالاری دربانهایی دم هر در ایستاده اند، یکی نیرومندتر از دیگری وقیافه دربان سوم به قدری هولناک است که من خودم تاب دیدنش را ندارم. اینها دشواریهاییست که مرد روستایی چشم نمیداشته باهاشان روبرو شود. او می اندیشید که قانون باید همهگاه در دسترس همه کس باشد، ولی چون دربان را در قبای پوست خزش، با دماغ نوک تیز بزرگش و ریش تاتاری مشکی دراز و تنکش دقیقتر می نگرد، بر آن میشود که بهتر است منتظر بماند تا اجازه ورود بگیرد. دربان یک عسلی بهش میدهد و می گذارد که کنار در بنشیند. او آنجا روزها و سالها به انتظار می نشیند. کوششها می کند تا اجازه تو رفتن بگیرد ودربان را ذله می کند. دربان بسا اورا به گفتگوهای کوتاه می کشد و درباره خان و مانش وچیزهای دیگر ازش پرس و جو می کند. ولی سوالها از روی بی اعتنایی است. از آنجور سوالها که آدم های مهم میپرسند و در پایان همیشه به او می گوید که کماکان نمی تواند تو برود. مرد که خودش را به چیزهای زیادی برای سفر مجهز کرده است، دست از همه داراییش هر قدر هم ارزشمند می کشد به امید آنکه به دربان رشوه بدهد. دربان همه را میپذیرد ولی هر پیشکشی را که می گیرد، می گوید"اینرا فقط از آن جهت می گیرم که فکر نکنی کاری را فرو گذاشته ای". در طی این سالهای آزگار مرد تقریبا پیوسته دربان را می پاید. دربانهای دیگر را از یاد میبرد ودر نظر او این تنها سد میان او و قانون است. در سالهای اول بی باکانه و بلند بلند سرنوشت نافرخنده اش را نفرین میکرد اما هر چه پیر تر می شود بیشتر پیش خودش غرغر می کند. به حال کودکی می افتد و چون در مراقبت طولانی اش از دربان آموخته است که کک های یقه خزدارش را بشناسد، از کک ها هم درخواست کمک می کند که یاریش دهند و دربان را وادارند که تغییر رای بدهد. سرانجام چشمهایش تیره میشود و نمی داند که آیا دنیا به واقع دارد دورو برش تاریک میشود یا آنکه چشمهایش فریبش میدهند. باری، حال در تاریکی می تواند پرتوی را دریابد که خاموش نشدنی از سوی قانون روان است. اکنون زندگی اش به ÷ایان نزدیک می شود. پیش از مردنش تمام چیزهایی که در این سالهای آزگار تجربه کرده است در ذهنش بصورت یک سوال خلاصه میشود که هنوز از دربان نپرسیده است. از آنجا که دیگر نمی تواند تن خشک شونده اش را تکان دهد، به در بان اشاره می کند جلو بیاید. دربان ناگزیر است که سرش را نزدیک او پایین بخماند تا صدایش را بشنود، زیرا تفاوت بلندی شان بسیار به زیان مرد افزوده شده است. دربان می پرسد:" چه میخواهی بدانی؟ تو سیری ناپذیری." مرد پاسخ میدهد" همه می کوشند به قانون دست یابند، پس چطور می شود که در همه این سالها جز من هیچکس به طلب ورود نیامده؟" دربان پی می برد که مرد به پایانش نزدیک می شود و شنواییش را از دست می دهد، پس در گوشش نعره ای می کشد که:" جز تو هیچکس نمی توانست به اینجا راه یابد، چون این در تنها برای تو بود. حالا می روم و می بندمش."ا

پایان نامه ( بینابین)ا

2006-10-29T11:51:00.000+03:30

تصمیم گرفتم یه کم راجع به پایان نامم بنویسم. تو مراحل پایانی هست. ولی اگه چیزی به ذهنتون میرسه برام بنویسین. ممنون می شم.
متن زیر بخشی از پروپوزالم هست. یواش یواش مطالعات و تحلیل هارو هم بهش اضافه می کنم.
محوریت اصلی این طرح فضای بینابینی میباشد.
IN BETWEEN SPACE
عنوان تحقیق به فارسی:
مجتمع توریستی تفریحی ساحل رودسر در قالب فضای بینابینی آب و خشکی(فرش آب)ا
عنوان تحقیق به انگلیسی:
Roodsar seaside touristy village in between sea and beach (Water Carpet)
بیان مسئله (تشریح ابعاد، حدود، معرفی دقیق مسئله فبیان جنبه های مجهول و مبهم و متغیر های مربوط به پرسش های تحقیق، منظور تحقیق)ا
ساحل زيباست. ساحل آرامش‌بخش است. ساحل تلطيف‌گر است و ساحل محل برخورد دو دنياي متفاوت است. دنياي اول دنيايي كه با آن آشناتريم. دنيايي صلب ‌تر، محكم تر‌، تيره تر ودنيايي بلندتر كه خشكي ناميده مي‌شود. دنياي دوم، سيال‌تر، لطيف‌تر، شفاف‌تر و دنيايي عميق‌تر. دنيايي كه با آن غريبه‌تريم. با تمام اين تفاوتها سالهاست كه هم‌بسترند و شايد براي همين تفاوت‌هاست كه جوابگوي نيازهاي عاطفي آدميانند. آب روي ساحل حركت مي‌كند و آن‌را نوازش مي‌دهد. چيزي كه كنجكاويم را بر‌انگيخت، محل بر‌‌خورد اين دو دنيا بود. محل بر خورد آن‌دو يك خط است يا به عبارتي مفصلي خطي دارند. حال اگر بخواهم اين مفصل را طراحي كنم و با طرحي موزون مفصلي شايسته را براي آن در نظر بگيرم چه بايد بكنم؟ برای تبدیل این خط(مفصل) به یک طیف ملایم چه باید کرد؟
طرحي كه هم جوابگوي نيازهاي توريست و افراد بومي باشد و هم درخور و بيانگر محل تلاقي اين دو عنصر.
طرحي بر اساس خصوصيات آب و خشكي و تلفيق اين خصوصيات و پاسخگوي نيازهاي بشري.
سايت

رودسر شكوه چشمگير ترنج و دريا: رودسر از جمله شهرستانهايي است كه از اماكن و مناطق سياحتي فراواني برخوردار است. طبيعت دلپذير آن در واقع مجموعه اي است از شاهكارها و جلوه هاي بديع و زيبا كه از آميزش درياي نيلگون خزر,كوهستان جنگلي و سرسبز و رود خانه اي متعدد با آبي شيرين و گوارا به وجود آمده است. مجموعه بديع و زيباي طبيعت اين شهرستان متجليست در آيينه امواج نيلگون كرانه هاي دل انگيزخزر,تجسم يافته در شيارهاي دستان پينه بسته زحمتكشان روستانشين,پاهاي تا زانو فرو رفته زنان شاليكار,دستهاي ظريف و شكننده دختران چايكار و چهره هاي نگران طوفان زده ماهيگيران و... .

ساحل رودسر

ساحل رودسر در قسمت شمالي اين شهر قرار دارد.در قسمت جنوبي اين ساحل درختان انبوه توسكا ودر بخش شمالي درياي نيلگون خزر قرار گرفته است. سمت غرب ا ين سايت به سواحل لنگرود وسمت شرقي آن به سواحل كلاچاي مي‌رسد كه در آيندهاي نزديك توسط راه آسفالته به هم متصل مي‌گردند و بصورت نوار ساحلي در خواهد آمد.در بخش جنوبي علاوه بر درختان توسكا,شهربازي ,پارك كودك و پلاژهاي توريستي قرار دارد كه به علت عدم طراحي صحيح چندان موفق نبوده اند.
از نظر موقعيت و پتانسيل از جازبه هاي توريستي فراواني برخورداراست.ساحلي يكدست و بدون سنگلاخ.
از ساعت شش صبح شاهد هجوم توريستها و افراد بومي اين منطقه هستيم كه براي آغاز روزي بانشاط آنجا را در نظرگرفته اند واين استقبال تا ساعاتي بعد از نيمه شب ادامه دارد.
تا يك سال پيش به علت وجود كادري سنتي در شهرداري اين شهر اقدام خاصي در زمينه پرداختن به جنبه هاي توريستي صورت نگرفت كه با تغييرات بنيادين در اين كادر اقدامات وسيعي در سطح شهرستان صورت گرفته است. مهمترين آن طراحي ساحل رودسر است كه اميدوارم اين پايان نامه گامي در جهت خدمت به زاد‌‌گاهم باشد.

این متن مربوط به بهار 84می باشد

قلعه رود خان

2006-10-27T00:14:00.000+03:30

اینم عکسای قلعه رود خان. مربوط به عید امساله. با چند نفراز بهترین دوستان و همکارانم. حتما یه سری اونجا بزنید. به بخشهایی از مسیر هیچوت آفتاب نمیرسه. یک عمر زیر چتر باد بادک های سبز. امیدوارم لذت ببرید

آره این یکیو من نگرفتم. چون این خودمم

این پهلوون اسمش ابولفضله. ابولفضل یکی از بهتزین های منه. روستای پایینی مدیون این کارشه. اونیم که اون زیر داره شرارت می کنه دانیاله. فکر نکنید اینجا انطوریه ها. کلا سبک زندگیش همینه. اونم عزیزمه. حرف نداره.

این نمکدون و هم که میبینین اسمش جلاله.یکی ازساده ترین، شیطون ترین و دوست داشتنی ترین انسانهای این کره خاکی

شاید دوست داشته باشین بدونین این کلبه ها الان جنبه کاربردی دارن یا نه. کلبه های این مسیر به دو بخش تقسیم میشن. دسته اول برای تبدیل برنج معمولی به برنج دودی و دسته دوم طویله دامهای افراد بومی اونجاست.

این پلان دیواره های قلعه هست. طول دیوار قلعه بیش از پنج کیلومتره.

به قول رضا اگه بخوام یه اسم برای این عکس بذارم، می ذارمش "وهم"

شکوائیه

2006-10-25T00:14:00.000+03:30

حدودا از اول تابستون حس عجیبی دارم. نمیدونم

منشاش چیه و اصلا از کجا اومد. نمیدونم. شاید از بچگی، از وقتی که ذهنم درک کردن و لمس کرد، این حس و داشتم. فقط نمیتونستم درکش کنم. راستش اصلا نمی دونم چیه. ولی هر چی که هست، دوسش دارم و اذیتم می کنه. این اواخر یه کم پررنگ تر شده بود. البته یه کم بیشتر. گیج بودم و نمیدونستم باید چه کار کنم. دنبال یکی میگشتم که باهاش صحبت کنم. راهنما نمی خواستم.دنبال شنونده بودم. بلاخره پیداش کردم.می دونی کی بود؟ دو ورق کاغذ سفید. به همه حرفام گوش داد. اونم در اوج سکوت. چون رابطمون صدا نبود. یه خودکار بود. توی پارک لاله نشسته بودم. روی نیمکت، زیر درختا. نتیجش یه شکوائیه دو صفحه ای شد.خلاصه دادگاهی شده بود. بیست شهریور، ساعت سه بعد از ظهر بود. متهم من بودم، وکیل من، دادستان من، قاضی هم خود من.
می دونی چی شد؟ محکوم شدم. الانم دارم دوران محکومیتمو می گذرونم. مسخرست نه؟ شکوائیمو نمیتونم بنویسم. خیلی خصوصیه. ولی به این محکوم دوباره دو ورق مونس سفید تمیز دادن تا دوباره وراجی کنه. تا از دوران محکومیتش بنویسه. بخونین و نظر بدین.

قبلا هم گفتم. مدتی هست که یه چیزی و حس میکنم، ولی نمیفهممش. اگه مثل معماری باشه زمان میخواد، ولی اگه مثل پزشکی باشه چی؟ می دونم ویادم رفته؟ یا تازه هست و باید پیداش کنم. به گذشته نگاه کنم یا تندتر قدم بردارم؟ می دونی به بعضی از مفاهیم وقتی دو بار دست می زنی، خودشون و گم می کنن و حقیقت آشکار می شه. این و به یکی گفتم. گفت: منظورت چیه؟واقعا مهمه که منظورم چیه؟ منظور من. منظور مجید صادقی پور. منظور من کافیه؟ وقتی پرسیدم تو چی می فهمی؟ ازم تشکر کرد. خنده داره. نه؟
باورت می شه؟ خودم هم نمی دونم منظورم چیه. برام اصلا مهم نیست از کجا اومده.
یادمه به یکی دیگه گفتم: یه سوال ازت میپرسم فقط ازت می خوام رک جواب بدی.
گفت: اول سوال.
گفتم: حتما باید بدونی سوال چیه؟
گفت: آره.
گفتم: اگه قبل از سوال این و ازت بخوام چی؟
یه کم فکر کردو گفت: باشه . بپرس.
گفتم: فکر می کنی می خوام چه سوالی بپرسم؟
گفت: نمی دونم. بپرس.
گفتم: پرسیدم.
گفت: مسخره و رفت. دیگه ندیدمش. واقعا سوالم مسخره بود؟
همیشه برای شروع باید عقل و قل و زنجیر کرد. باید اون و به ناخوداگاه تبعید کرد. باید احساس و آزاد کرد. باید دلت درگیر باشه. اگه تو این درگیری عقلت آزاد شد، راه و درست رفتی. آره باید به تپش عقل توجه نکنی. باید آزاده باشی. آزاده دختر ندید بدید همسایمونه. اونقدر آرایش می کنه که آدم از عروسکای باربی هم متنفر می شه. راستی شنبه، یکشنبه و دوشنبه هفته گذشته رفتم مسجد و نماز جماعت خوندم. روز اول بعداز نمازبه پیرمردی که کتابچه های دعارو پخش می کرد، اشاره کردم و یکیشو گرفتم. دعای کمیل بود. نمی دونستم کی گفته و ازکجا اومده. با اس ام اس از حامد پرسیدم. فهمیدم که امام علی برای یکی از یارانش به اسم کمیل گفته. برای استغفار.
خیلی عالی بود. به نظرم اصلا به من مربوط نبود و ربطی به احوالاتم نداشت، ولی روم خیلی تاثیر گذاشت. خیلی. نمی دونم. شاید دارم دروغ می گم.نمیدونم "ربطی به احوالاتم نداشت"، دروغ یا" روم تاثیر گذاشت"؟ شاید هم دروغ نگفتم. اشتباه می کنم. شاید هم درستش همینه. درستش اینه که" دروغ بگم". درستش اینه که" هرچند ربطی به احوالاتم نداشت ولی روم تاثیر بذاره"، یا درستش اینه که" اشتباه کنم". ولش کن مهم نیست. مثل باقی چیزا.اصلا درست، غلط، اشتباه، دروغ و راست، همش احمقانست. حقیقت اینیه که نوشتم. وای یه وازه جدید. "حقیقت". بی خیال. می گفتم بعد از مسجد حس عجیبی داشتشم. فرداوپس فرداش هم رفتم. سه شنبه یک ساعت دیر کردم. دیدم در مسجدو بستن. تصمیم گرفتم دیگه مسجد نرم و نرفتم. آخه می دونی ، هر دلبستگی عاطفی که توی محدودیت زمانیش اصلا دخیل نباشم، به نظرم ابلهانست و روزی تبدیل به تنفر میشه. ولی شاید فردا دوباره برم.
حس میکنم حالم بهتره و احتمال اینکه بتونم این حس و هضم کنم وجود داره. برای همین تصمیم گرفتم که با روان نویس اینارو به کاغذ بگم. البته با کمک چراغ مطالعه" بلندم" که نور" سفید"ی داره.
الان که دارم می نویسم، یه دور خوندمش.باورت میشه با حسم فرق می کنه. اصلا یه چیز دیگست. اون از من، اون از شناسنامم، حالا فهمیدم که "خودکار"هم کلاهبرداره.
راستی اون پسر آدامس فروش و دوباره تو پارک دیدم. بازم ازش آدامس خریدم. آدامسای توی کیفم داره زیاد میشه و بیشتر از اون لبخندهای اون پسر. ایندفعه خواهرشم باهاش بود. خودش خیلی بهتر از خواهرشه. بهش حسودیم شد. کاش خواهر من هم آدامس می فروخت. کاش ماشین دوو یکی ازآرزوهام بود. کاش این نبودم.
پک آخر سیگار چه حالی میده. این هفتمی توی دو ساعت.
اصلا یک فرد یکی نیست. چندین و چند تاست. به مجموع تعداد آدمهایی که بهش نگاه میکنن و کردن، آدمایی که بعدها بهش نگاه می کنن و اونایی که هیچوقت بهش نگاه نمی کنن. شاید به این تعداد بشه چیزایی و اضافه کرد که هیچکس نمیتونه بهش نگاه کنه. مثل همین متن. شد چند تا؟ من تا هفت بیشتر نخوندم. فکر کنم بشتر شد.
خیلی خوب بسه. اراجیف زیاد گفتم. الان می خوام یه کتاب و به تختم راه بدم و تا صبح دوتایی بیدار بمونیم. امیدوارم به کتابم بیشتر از من خوش بگذره.خوش باشی پسر. مثل امروز نه ببخشید مثل امشب.

1385.7.5

ساعت 3 صبح